Dolunay ve Ay Işığı

Dolunay sessizce yükseldi geceye,
Ay ışığı düştü yorgun yüreğime.
Sanki sen dokunmuşsun gibi saçlarıma,
Bir sıcaklık kaldı en üşüyen yerimde.

Ay ışığı ne tuhaf şey sevgilim,
Dokunmaz ama hissettirir kendini.
Senin yokluğun gibi usulca gelir,
İçimde en derin yarayı bulur.

Dolunay göğün en güzel yerinde,
Ben ise senin hayalinin kıyısında.
Bir sen eksiksin bu gece,
Bir de ellerinin sıcaklığı avuçlarımda.

Rüzgâr geçiyor penceremden ağır ağır,
Ay ışığı odama sen diye doluyor.
Ne zaman adını anacak olsam,
Kalbim eski bir şarkı gibi sızlıyor.


Aşk bazen kavuşmak değildir;
Bir dolunaya bakıp aynı kişiyi düşünmektir.
Ay ışığı yüzüne değmese de,
Onu kalbinde ömür boyu taşımaktır.
Bu gece yine gökyüzünde dolunay var,
Yeryüzünde ise senin özlemin.

Biri geceyi aydınlatıyor,
Diğeri bütün ömrümü.
Ve bilirsin sevgilim,
Dolunay her ay yeniden doğar,
Ama bazı özlemler hiç batmaz.

Ay ışığı çekilse de penceremden,
Senin izlerin kalır duvarlarımda.
Ben seni biraz geceye benzettim,
Biraz da ayın o mahzun yüzüne.
Ne kadar baksam doyamadığım,
Ne kadar yaklaşsam ulaşamadığım bir düş gibi.

Ay ışığı vururken tenime,
Sanki uzaklardan bir haber getiriyor;
"Sevda bitmedi" diyor,
"Yalnızca zamana emanet edildi."
O an gözlerimi kapatıyorum,
Bir sahil düşüyor aklıma,
Bir de yanımda sen...

Ne konuşuyoruz ne susuyoruz,
Sadece ayın altında
Kalplerimiz birbirini dinliyor.
Belki bir gün,
Bu uzun ayrılık yorulur da biter.

Belki dolunay şahit olur
Yarım kalan hikâyemize.
Ama olmazsa da...
Ben yine geceleri severim,
Yine dolunayı beklerim.

senin adın karıştı bir kere
Ay ışığının o gümüş rengine.
Şimdi gökyüzüne ne zaman baksam,
Seni görüyorum.

Dolunay geceyi nasıl tamamlıyorsa,
Sen de eksik kalan bütün şiirlerimi öyle tamamlıyorsun.
gece usulca sabaha yürürken,
Ay ışığı yavaşça çekilir dünyadan.

Bir tek sen kalırsın içimde;
Ne uzaklara gidebilen,
Ne de tamamen unutulabilen bir sevda olarak.

bazı aşklar vardır;
Ne kavuşmakla biter,
Ne ayrılmakla...
Dolunay gibi döner durur insanın içinde,
Her gece başka bir yara,
Her gece başka bir umut olur.

Ben seni sevmeyi bıraksam bile,
Ay ışığı hatırlar seni.
Gökyüzü hatırlar, geceler hatırlar.
Ve bir köşede sessizce bekleyen bu kalp,
Her dolunayda yeniden açılan bir gül gibi,
Adını fısıldar karanlığa.
Sen duymasın diye sustuğum ne varsa,
Ay bilir, yıldızlar bilir.

Çünkü ben seni bir ömür değil,
Bir ömre sığmayacak kadar sevdim.
Şimdi dolunay gökte bütün ihtişamıyla duruyor,
Ay ışığı geceyi usulca sarıyor.

Ben ise gözlerimi kapatıp
Sana son kez değil,
Her zamanki gibi yeniden âşık oluyorum...