Soldu güllerim

Bir daha açmaz soldu güllerim,
Kurudu dalımda bütün düşlerim.
Ne kadar güneş doğsa da üstüme,
Bir bahar uğramaz artık gönlüme.

Kurudu dalımda soldu yapraklarım,
Savruldu rüzgârlara yarınlarım.
Bir seni sevdim, bir de beklemeyi,
İkisi de aldı benden gençliğimi.

Dertlerim tükenmese de ne çıkar,
Takvimler yoruldu, sustu yıllar.
Bir ömür verdim dönmeyen bir yola,
Kendimi unuttum seni araya araya.
Şimdi aynalara baksam tanımam yüzümü,
Hasret çizmiş alnıma en uzun hüznünü.

Ne sen kaldın yanımda ne de eski ben,
Bir ayrılık geçti içimden ömür denen.
Bir daha açmaz soldu güllerim,
Sessizce gömüldü bütün ümitlerim.
Dertlerim tükenmese de kader böyle oldu,
Seni severken geçen yıllarım heba oldu.

Heba oldu yıllarım dönmeni beklemekten,
Bir ses duyarım diye her kapıya gitmekten.
Meğer bazı yolların sonu hiç yokmuş,
İnsan en çok sevdiğinde kaybolurmuş.

Geceye anlattım içimde kalanları,
Ay bile dinlemedi kırık dualarımı.
Bir zaman gül kokardı avuçlarım sen diye,
Şimdi dikenler kaldı dokunduğum her şeye.

Sorarsan hâlâ sever miyim diye bazen,
Adını duyunca titrer içim eskiden.
Ama aşk da yorulur beklemekten bir yerde,
Kalp de tükenir durmadan aynı kederde.
Bir daha açmaz soldu güllerim,
Kurudu dalımda bütün sevinçlerim.

Dertlerim tükenmese de öğrendim sonunda,
Bazı insanlar kalır yalnızca hatırada.
Şimdi senden kalan ne varsa rüzgâra verdim,
Kırık düşlerimi sessizce toprağa serdim.
Sen mutluysan varsın olsun, dedim kendi kendime,
Ben zaten yıllar önce veda etmişim ömrüme.
"Meğer en ağır ayrılık, dönmeyeceğini bile bile bir ömür yolunu gözlemekmiş."