Kaybolmuş şehrin ışıklarında yürüdüm sonsuzluğuna,
Belki bir sokakta karşılaşırız diye…
Ve sana, içimde büyüyen o son cümleyi söylerim diye.
Bir deniz kenarında bıraktım tüm sana sarılışlarımı,
Dalgalar aldı götürdü dokunuşlarını,
Ben hâlâ kıyısında bekleyen bir hatıra gibiyim.
Hüzün kokan rüzgârlarla sana geliyorum şimdi,
Ama ne sen varsın yolumda
Ne de adını taşıyan bir iz…
Bak sevgilim…
Yine sabah oluyor sensiz.
Bir gece daha bitiyor
Özlemin yanıp tutuşan mazisinde.
Ve ben…
Her sabah biraz daha eksiliyorum senden,
Her gece biraz daha çoğalıyorum yokluğunda.
Gözlerim alıştı artık karanlığa,
Ama kalbim hâlâ seni arıyor…
Bir ihtimalin peşinde,
Bir mucizenin eşiğinde.
Belki bir gün…
Gerçekten karşılaşırız bir yerde,
Ve ben o zaman anlarım
Beklemenin neye değdiğini.
Ama ya olmazsa…
Ya bu şehir, bu yollar, bu sabahlar
Seni bana hiç getirmezse…
İşte o zaman
İçimde sakladığım o son söz
Hiç söylenmeden
Benimle birlikte susar…