Bir yaprak gibi savrulmadım,
Savrulacak bir dalım bile kalmadı.
Bir taş gibi düşmedim toprağa,
Toprak bile beni kabul etmedi.
Sessizliğim…
Boğulmak değil artık,
İçimde yankılanmayan bir çöküş.
Ölüm,
Korkutucu değil—
Sadece
Kapıyı çalmadan içeri giren bir misafir gibi.
“Gel” diyor,
“Burada düşünmek yok.”
Ben zaten çoktan bırakmışım düşünmeyi—
Düşünceler beni bırakmış.
Sırtımdaki yük
Bir hırka değil,
Adı konmamış bir varlık.
Çıkarsam
Ben de çıkacağım onunla birlikte.
İnsan…
En çok sustuğu yerden değil,
En çok alıştığı yerden kanarmış.
Ben acıya alıştım.
Artık canım yanmıyor—
Bu yüzden korkuyorum.
Gözyaşlarım akmıyor,
Çünkü içimde tutacak yer kalmadı.
Bir liman değil içim,
Batmış gemilerin bile uğramadığı
Terk edilmiş bir koordinat.
Ne iyi diyebilirim kendime,
Ne kötü—
Sadece varım,
Ama sanki
Benden bağımsız.
Ve şimdi anlıyorum:
İnsan bazen
Ölmez…
Sadece
Kendinden çekilir.