Gör istedim,
sana bakarken dünyayı nasıl unuttuğumu…
Bir duaya rastlar gibi,
bir sabahın ilk ışığında gözlerini bulur gibi baktım sana.
İnanmadığım ne varsa
seninle gerçek oldu.
Kalbim, yıllardır kapalı duran bir kapıyken
adını fısıldadığında
kendiliğinden açıldı.
Bir mucizeyi seyretmek gibi bu;
dokunmaya korkarsın,
çünkü bozulur sanırsın.
Ben de öyle baktım sana,
ellerim titreyerek,
yüreğim sessizce diz çökerek.
Gerçek dedikleri şey
bazen çok acı, bazen çok sıradandır derler,
ama sen…
gerçeğin bile hayal kurabildiği bir yerdesin.
İmkânsızın makul,
umutların cesur olduğu bir yerdesin.
Sana bakarken öğrendim:
İnanmak için kanıt gerekmezmiş,
bazı varlıklar
sadece bakılınca anlaşılırmış.
Eğer bir gün sorarlarsa bana
“Bu kadar sevgi nereden geldi?” diye,
derim ki:
Bir mucizeye baktım
ve gözlerimi bir daha geri alamadım.

Gör istedim,
sana bakarken içimde nelerin değiştiğini…
Zamanın ağırlaştığını,
saatlerin sustuğunu,
kalbimin ilk kez kendini bu kadar ciddiye aldığını.
Sen gelince
kelimeler yerini şaşırdı,
acılar anlamını yitirdi,
yalnızlık bile adını unuttu.
Ben, kendimi anlatmayı bırakıp
sana bakmayı öğrendim.
Bir mucize böyle başlıyor demek ki;
ne gökten düşüyor
ne de bir anda oluyor.
Usul usul yaklaşıyor insana,
önce kalbini yokluyor,
sonra kaderine yerleşiyor.
Gözlerin…
bir ömürlük yolculuğun pusulası gibi.
Kaybolsam da
korkmuyorum artık,
çünkü nereye düşersem düşeyim
senin baktığın yere varıyorum.
Bazen düşünüyorum da,
belki herkes bir mucizeye rastlar hayatta
ama çoğu fark etmez.
Ben fark ettim.
Çünkü sana bakarken
içimdeki en eski yaralar bile
susmayı seçti.
Gerçek dediğin şey
işte tam burada duruyor:
Elimi uzatsam dokunabileceğim kadar yakın,
kaybetmekten korkacağım kadar değerli,
adını her andığımda
kalbimi yeniden başlatan kadar canlı.
Ve şimdi biliyorum,
sana bakmak
sadece sevmek değil;
hayata yeniden inanmakmış.
Eğer bir gün dünya kararsa,
ışıklar sönerse,
umut yorulursa…
ben yine sana bakarım.
Çünkü
bir mucizeye bir kez bakınca,
insan karanlığı tanımaz artık.