Bir ömür tükettim
Dünden yarına uzanan o sessiz yolda.
İçimde ne varsa
Zamana gömdüm konuşmadan.
Gülüşler eskidi sonra…
Bir fotoğrafın kenarında unutulan
Solgun yüzler gibi.
Umut dediğin şey
İnsanın omzunda ağırlaşan bir akşammış meğer.
Ve ben
Kalabalığın ortasında bile
Kendime sürgün yaşadım.
Adını anmadan geçmiyor geceler.
Çünkü bazı isimler
İnsanın dilinden değil,
Kalbinin karanlığından geçiyor.
Sessiz çığlıklar birikiyor içimde.
Kimse duymuyor—
İnsan en çok
Kendi içine bağırınca yoruluyor.
Geçmiş silinir sanıyordum.
Meğer zaman
Sadece izlerin üstünü örtüyormuş.
Ve en derin yara…
Birlikte kurduğun hayallerin
Tek başına hatırlanmasıymış.
Bir ömür bitirdim
Dünden yarına…
Ne sen kaldın eski yerinde,
Ne ben dönebildim kendime.
Şimdi aynalarda duran yüz
Bana benzese bile
İçimde yaşayan adam
Çoktan senden sonra eksilmiş biri.
Kapımda bekleyen hatıralar var.
Her biri
Sesini taşıyor geceye.
Unuttum dediğim anda bile
Bir rüzgâr gelip
Adını bırakıyor içime.
Çünkü bazı insanlar gitmez—
İnsan onların yokluğuyla yaşamayı öğrenir sadece.
Ne zaman kırık yanlarımı toplasam
Bir parçanda kalıyor ellerim.
Gitmek bitirmiyor bazı hikâyeleri.
Asıl yıkım
İçinde hâlâ biriyle konuşuyor olmak.
Ve şimdi anlıyorum…
Bazı vedalar
Gitmekle tamamlanmıyor.
İnsan bazen
Birini kaybettikten sonra değil,
Onsuz geçen yıllarda tükeniyor.