Güneş omuzlarıma usulca düşüyor,
Deniz gözlerimin içini mavileştiriyor.
Karşımda suskun dağlar,
Önümde sonsuzluğa açılan bir kıyı…
Ve ilk kez
Hayat benden bir yere yetişmemi istemiyor.
Rüzgâr geçiyor içimden yavaşça,
Yıllardır taşıdığım bütün yorgunlukları
Kıyıya bırakıyorum sessizce.
Kumların sıcaklığı
Eski bir yaz akşamı gibi dokunuyor avuçlarıma.
İnsan bazen
Bir sahilde toparlıyormuş kendini.
Dalgalar ağır ağır vuruyor kıyıya,
Her biri başka bir düşünceyi söküp alıyor içimden.
Gökyüzü öylesine açık ki bugün,
İnsan bütün kırgınlıklarını unutabilir.
Ve deniz…
Masmavi bir huzur gibi uzanıyor önümde.
Bakmaya doyamadığım bir düş gibi.
Şimdi anlıyorum;
Mutluluk bazen büyük şeyler değilmiş…
Bir yaz kokusu,
Tuzlu bir rüzgâr,
Tenine değen güneş
Ve içini sessizce dolduran huzurmuş.
Bugün burada
Hayatın bütün gürültüsünden uzakta
Kendime yeniden rastlıyorum.
Ve içimden sadece şu geçiyor:
“Bazı manzaralar
İnsanı yeniden hayata başlatır.”