​Sen gidersen elbet bir şekilde hayatta kalırım,
Ama sonrası ne olur onu bilemem.
Ciğerlerime dolan hava aynı kalır belki,
Ama göğsümdeki o genişlikte bir daha nefes alamam.
​Yürürüm, ayaklarım alışık bu yollara,
Eşyaların yerini değiştirmem, her şey yerli yerinde durur.
Sabahları çayı iki kişilik demlerim yine de,
Sırf bu sessizlik biraz daha geç vursun diye yüzüme.
​Öyle hemen yıkılmam, bilirim bu hayatın yükünü,
Omuzlarım alışık rüzgarda tek başına durmaya.
Bir sigara yakarım, dumanı dağılır odanın boşluğuna,
İçimde kopan fırtınaları sığdırırım bir kül tabağına.
​Bakarım aynaya, tanıdık bir yabancı görürüm,
Gözlerimin altındaki çizgilerde adın yazar gizlice.
Kimse anlamaz, kimse duymaz içimdeki gürültüyü,
Ben her gece kendimi yeniden o sessizliğe gömerim.
​Söylenecek her şeye sustum, bıraktım geride,
Söz bitti, yol bitti, ama ben bitmedim henüz.
Kendi enkazımdan yeni bir gökyüzü kurarım elbet,
Yıldızları senin olmadığın yerlerden seçerim bu kez.
​Sonrası mı?
Sonrası, artık kimsenin bilmediği bir hikâye...
Bir gün bir yerde karşılaşırsak eğer,
Gözlerimde ne bir sitem bulursun ne de bir iz.
Ben o gidişin içinden sağ çıktım ama,
Eski ben’i o yangının ortasında bıraktım.
​Hayatta kalırım elbet,
Kaldım işte.
Yarım, eksik ama dimdik...
​Gittin ya; artık kimse eksiltemez beni.
Çünkü sen, benden götürülebilecek ne varsa hepsini yanında götürdün.

Alper KARAÇOBAN