Unutmak yıllar alır,Hatırlamak ise bir an meselesidir.Verin benim kaybolan yıllarımı!

İçimde zincire vurulmuş bir öfke var,Göğsümü yarıp çıkmak istiyor.Beynimin duvarlarına çarpan çığlıklar,Suskunluğun mezarını kazıyor.

Bir ölen geri gelmez,Bir de çalınan yıllar...Ve siz benden,Hiçbir şey olmamış gibi yaşamamı bekliyorsunuz.

Hayır!

Benim olan benimdi;Alnımın teri,Düşlerim,Gençliğimdi.

Verin bana kaybolan yıllarımı!

Acıların önünde diz çökecek değilim,Merhamet dilenecek kadar tükenmedim.Ben sadece hakkımı istiyorum.

Söyleyin!

Hangi karanlıkta boğdunuz umutlarımı?Hangi kirli hesapta harcadınız ömrümü?Hangi çıkmaz sokağa attınız çocukluğumu?

Şimdi içim bir cephanelik;Bir kıvılcım yeter.Her susuşum yaklaşan bir fırtına,Her bakışım namluya sürülmüş bir mermi.

Devrilen duvarların altında kaldım da ezilmedim,Soğuğun ölüm kokan ayazına rağmen donmadım.

Ama zaman...O kalleş zaman...

Karşıma çıkıp dövüşmedi hiç,Hep sırtımdan vurdu beni.

Ve hayat;Bir cellat gibi değil,Bir hırsız gibi yaklaştı.Fark ettirmeden çaldı yıllarımı.

Önümde hesap vermeyen bir ömür duruyor şimdi,Arkamda yarım kalmış düşlerin enkazı.

Soruyorum:

Gözlerimin önünden gitmeyen o yılları,Hangi hileli zarla kazandınız?Hangi mahkemede satıldı gençliğim?Hangi pazarda tüketildi umutlarım?

Cevap verin!

Suskunluğumu kabulleniş sanıyorsanız,Yanılıyorsunuz.

Bu bir ağıt değil;Küllerin altındaki ateşin yeniden nefes alışıdır.Yıkılanın ayağa kalkışı,Kaybedenin boyun eğmeyişidir!

Benden çaldığınız yılları geri veremezsiniz,Bunu biliyorum.

Ama içinizdeki o rahatlığı da sonsuza dek koruyamazsınız.

Artık kaybolan yıllarımı istemiyorum.Geri gelmeyeceklerini biliyorum.

Ama bu hesabı susarak kapatacağımı sanıyorsanız,Yine yanılıyorsunuz.

İçimde hâlâ yanan bir ateş var.Ve o ateş,Bir gün bütün karanlıklarınızın adınıEzbere okuyacak!

Ben kaybolmadım.

Kaybolan yıllarımın ardından yeniden doğdum.Küllerimden doğruldum,Yaralarımı zırh yaptım.

Ve şimdi...

Hesap sırası sizde.

Alper KARAÇOBAN