Kanayan gözlerin hüzün motiflerinde
göçebe çeyizliği;
göğsüme merhem.


​Hıçkırıklı bir gecenin ney sesinde
duman kesiği adaklar,
beyaz bir efsun ateşi;
Lâl rengi lekelerle lehimlenmiş uçurumlar
sükûtun aynası
sözün kırılan kilidi.


​Sonsuz uykuların
şefkate susamış rüzgarı,
girdaptan süzülen parıltı;
kırık bir saatin içinde unutulmuş deniz tuzu.

​Aşk...

​Sudan kurtulan yalnız inci;
Nice kuyuda yıkandı bu beyaz saflık
Dem
Köpük
Deniz


​Sevgilere katılmış, dem bir mühür...
Sesi teninde biriken bir akşam tayı,
avucumda terleyen ürkek kuş:
zaman;
serin bir yangının kucağına bırakılan
toprağın uykusuna sızan çiçek rayihası...


​Basamaklarda hayat
soluklu, berrak
sevişir bir gülün adımlarıyla.


​Yaraların kasnağında gümüş ışıklar,
sarı bir koku çalınıyor yüzüme
çardakların isli sesiyle karışık;
şehrin yorgun çatılarını süpürüp gelen rüzgar
takılıyor kirpiklerimin kafiye izine.


​Soluğuma sızan gölge buğusu
giderken rüyaların gün ufkuna
yeşerir ikindilerin bağrında
ıslak bir çöl.

​Duruyorum.

​Sessizlik sürüsü çiğniyor yolları,
taze bir sevincin ayak sesleri...
Usulca açılıyor camlar;

​Ufukta yırtılan tül,
düş dudaklarımda uyanan bir kıyı

artık hiç kanamıyor çark