Mavi bir ecel sağılıyor gecenin kuş kanatlarından,
kuraklık; çatlamış bir nar gibi terliyor ayazda.
Yüreğim bir cam yangını...
Gölgeler gürültüyle çarpışırken duvarlarımda,
bir uçurumun yalnayak ağrısıyım ben.

​

Göçebe çadırlarıyla pencerelerin
yıldız yuttuğu bakır gülü,
harf şavkı kulesinden düşerken
ürperir düş tohumlarım.
Kimsesizliğin sesinde ne kadar varsam,
o kadar zerk ediyorum karanlığın damarına
deniz tuzunu...

​

Ahenkli aynanın parmaklıklı şehrinde
sekerek ağırlaşan adımlar,
ezilen kıyıları biçerken
kum tozuyla havalanan küllerin
leylak dumanlı tepelerinde dil yağmuru.
Kekeme korkuların perdesiz gizlerinde,
rüzgarın ıslık çalan eli tarar saçlarımı;
dalgın bakışlarımın duvarlarında
yosunlu yollar.

​

Ufka kaybolan atların buğu şafağı,
ten rengi göğün tayfı içinde kaybolan
erguvan ağaçları gibi uyanır yüzüm.
Dudaklarımda ay akşamlı ninni;
düşü kurulan yıldızların çiçek çağı,
öyle parlak, öyle ıslak kaldırım...

​

Yaralı ayakların sabır çarığıyla iniyorum tepeleri,
alaca bir maral gibi,
karası çalınmış kayalıklarda.
Issızlığın aryasında sıralı bir kervan,
avuçlarımın ayası taş hafifliğiyle tüylenir.
Sarmaşık gibi dolanır sızım sonsuzluk boyu;
en küçük bir çıt sesiyle delirir ırmaklar.
​


Güneşin ok gibi saplanan şavkıyla
kavrulan siyahın
gümüş yelesiyle diz çöker bahar.
İsli maviye açarken tenimi,
çek düşlerimi yüzüne...

​Beni bul çocuk.