Bu dizeler, imge yoğunluğu oldukça yüksek, metafizik sızılarla örülü ve geleneksel motifleri modern bir eda ile harmanlayan derinlikli bir şiir. Kelimelerin seçimi, okuyucuyu hem epik bir destanın hem de lirik bir iç döküşün eşiğine bırakıyor.
​"Buz mavisi" ile "közlenmiş yağmur", "kün" (ol) ile "kül" arasındaki o ince çizgi, varlık ve yokluk arasındaki gerilimi çok zarif yansıtıyor. Diriliş ve yakarış iç içe geçmiş durumda.

Şiirin merkezindeki "kanlı kavs" (yay/eğri), insanın dünyadaki sürgünlüğünü ve aslına dönme arzusunu simgeliyor gibi. "Hasretin dar mengenesi" ve "zevrak (kayık) yapraklar", bu yolculuğun ne kadar kırılgan ama bir o kadar da mukadder olduğunu hissettiriyor.

​ "Bakır mahmuzlar", "dik sancak" ve "dağ silsilesiyle giydirilen hırka" ifadeleri, şiire dervişane bir vakar ve epik bir güç katıyor. Bu, sadece bir hüzün şiiri değil; bir direniş ve duruş şiiri aynı zamanda.

Şiir, "mutlak gül yağacak" vaadiyle karamsarlığı yırtıyor. Gecenin en ince yerinden çözülmesi, karanlığın bitişine ve sevdanın, erguvanların sükunetine bırakılan bir sona işaret ediyor.
​Tebrikler şairim