​
Kül rengi uçurumun nabzında
Kırık kristaller, kör bir düğüm ve
Nefes...
Siyah gecelere doğan menzilin
Kamçısıydı fırtına.


​Ruhumda yolların kumdan mili;
Dilsiz bir ayna.
Yıldızlar ve
Yitik cesetler...
Yosunlu sarnıçlara tutunmuş
Bir mürekkep karası.


​Her birinde o derin yazgı,
Devasa dünyanın darlığı.
​
​
Meczupların güz tesbihlerinde
Kekre bir çıngırak kırıntısı;
Sağır dağlara yaslanan hecelerin
Bir kozalak gibi fosilli uykusu...
Ray uzunluğunda.


​O ince telde şiir koptu;
Dipsiz bir girdapta yudumladım
kıraç yüzlü hıçkırıkları,
İsli kesikler atıyorken kalem.


​Demdi,
Rüzgarın yonttuğu kelimelerden
dökülen ufuklar...
​
​
Gözlerinde tunç alevli çocuklar,
Rüzgarlı kervanların yolunda;
Kandili kırılmış geceyle
Sarmalıyor
Hasat ikindilerini...


​Sırlı bir döküntü bu;
Hanlarda asude zaman,
Vaktin ağır nöbeti...
Aklımın koşmacasında
Çorak ve uzak.
​
​
Sırçalı kaldırımlarda
Katran ağırlığında bir akıntı,
Bir dehliz ferinin sessizliğinde;


​Küflü bir sürgündü eşik,
Zamanın kör sarmaşığına dolanmış;
Dilsiz bir ulağın fısıltısıydı rüzgar...
Çığlıkların sert dikeninde,
Zakkum uykusunda ruh;

​Yalazın soğuk külünden başka
Şifalı aydınlığa değmedi
Dudaklarım...
​
​
Zamanın isli çarkları
Kör bir mesafeyle işlerken sesleri;
Toprağın dilsiz karnı yarılır...
Hiçliğin kıyısında,
Kendi düğümüne dolanan
Bir avuç tozdan ibaret
Kırgın saltanatımız...