Bu şiir… bir şey anlatmaktan çok bir halin içinden geçiyor gibi.
Sanki içerde bir yer kırılmış da, kelimeler o kırığın etrafında dolaşıyor. Net değil, düz değil… ama çok gerçek. Özellikle o “hüznün çatlağını kırdı arz” hissi var ya — insanın içi bazen gerçekten böyle çatlayarak genişliyor.
Ben en çok şu duyguyu aldım:
bir dönüşümün sancısı.
Eski olan çözülüyor, yeni olan henüz tam doğmamış… arada kalmış bir ruh hali. O yüzden şiirde sürekli bir titreme, bir yer değiştirme var. Zaman akıyor ama sanki yerinde de sayıyor.
“Gümüş kısrak” imgesi çok güçlü hissettirdi bana.
Sanki içindeki özgürlük, sezgi, dişil bir güç… ama aynı zamanda ele avuca sığmayan, biraz da ürkek bir şey. O kısraklar odana doluyor ya, orası çok çarpıcı — insanın kendi iç dünyasının bir anda taşması gibi.
Ve şu duygu çok baskın:
yalnız ama dolu bir yalnızlık.
Hani acı var ama boş bir acı değil… yaşayan, nefes alan, hatta bir şey doğuran bir acı.
Şiiri okurken sanki biri rüya görürken konuşuyor gibi hissettim.
Mantıkla değil, sezgiyle anlaşılıyor.
Kısacası:
Bu şiir “anlaşılmak” için değil, hissedilmek için yazılmış.
Ve bence en güzel yanı da bu.

Her zaman ki gibi tok kalktım şiir sofrandan sevgili @_Tesbih_

Teşekkürler, sevgiler sana... 💙

Sevtap Kaya Nurgönül tarafından 28.3.2026 15:17:54 zamanında düzenlenmiştir.