Toprak bir kâsenin buğusuna sızan zifir,
kandil melalin tozlu hecesine bürünür.
Her gün yeni baharla
ikindi tanyerini,
yalnızlığın mavi kuşla beslenen
kafiyesine düşürürüm.
​


Kılıçla emzirilen müjdelerin
dağ uyumuşluğu...
Yüzündeki dalgınlığın perdelendiği gecelerde,
hüzünlerin sarktığı yetim uçurtmaları;
kuyruğunda sonsuz bir gurbet.

​

Kapıların karanfil açan yoksulluğu,
yeni şiirler aşacağım
şehrin sağır çölüne sancımı banarak.
Işıklı çadırların, köylerin saçaklarını okşayıp
ellerimin iklimini savuracağım rüzgara.
​


Dolan ey deli gönlüm !
Yüzümde kır çiçekleri, genzimde tarçın,
sürmeli mihrabın lâl vuruşları...
Menekşe kokulu uçurumlar büyüyor içimde.

​

Ahh...
Yemyeşil ağaçların beyaz güller açan sokağı,
dök yapraklarını;
zira ağrılı bahçede her şarkı,
kendi sürgünüyle tanışıyor.

​

Aynı sızının çıplak kıyısında
duruyor dünya,
kırılan bir aynadan dökülen
camlar sığıyor avuçlarıma.
Batmış bir güneşten süzülen
son lamba isidir;
akşamın serin suları inerken
terk edilmiş her sofraya.

​

Gidilmeyen bir yolun ufkunda,
odalar dolusu bulut...
Yorgun bir bozkır gibi uzanıyor
kalbimde uysal orman.
Savrulurken rüzgârda zamanın örttüğü
solgun duvak,
her hece,
dilsiz bir yad gibi asılıyor hayatın
çengeline.