​
Onca insan ve ışıklar içinde dünya;
Dişleri kamaşmış bir kentin ağrısı.


​Gecenin yarısında bozkır tenli karanlık,
Kaburgasında hıçkıran kuru rüzgârla;
Irmağa mıhlanan hırçın sonsuzluk,
Yaşamın ve
ateşin çığlığında,
kendi kıyısından taşan sular ortasında.
​


Salıncaklı ağaçta sallanan
uçurum darlığı,
Kökleri göğe dolanmış bir unutuş,
Yolların boynunda üzgün bir çiçek;
Issız kokusunda boğulan
dilsiz kül.



​Gölgesi çekilmiş avluda,
vaktin sağır yüzü;
Kırma yolları,
uykusuz deniz köpüklerini,
Yeleli bir taçla eğirip saatleri birbirine,
Akrebin uykusunda sancılı sabahlara
asılı dururum.

​

Kentin odalarda biriken isli kahrı,
dumanlı ay altında ince buğu.
Geveze bir tufan gibi bağırır içimdeki şiir,
perdeler inmiş, bütün sırlar oyuk.



​Ayak seslerinden tanırım nemli geceyi,
avuçlarımda saksıda büyütülmüş bir yangın.
Bulutların nasır tutmuş parmaklarında,
yarım hece;
Sürgün mü bu, çöküyorum eşiğine vaktin,
sesini öptüğüm
kekre gurbette,
sessiz çentik.
​


Koyu bir seyir bu;
ince dalda kelebek,
lambanın altında düğümlenmiş düşlerim.
Yanık turuncu bir tepeden bakarken kuşlar,
sakalları buz tutmuş bir menzil.



​Kanadın ömrü kadar sessiz,
usulca ve garip,
topraktan sızan
nane kokulu fısıltıda.
Ey göğün kabuk tutmaz yarası,
yollar biter, ziller susar,
yırtık bir perdede.

​

Bir imgenin ağırlaşan siyahında
kuyu gölgeleri
Sonsuz bir boşluğun daralan ağzında,
nefes nefese;
çıplak bir ses toprağın nabzında
gurbetine sığınan aynayla parçalanıyoruz.
Sesimde rüzgar kuşları.