​




Fırtına tenli gölgeler su doğurur,
Âhenîn bir hüzne açar gün goncası...
Tüle sarılı özlemler gece göğüne yükselirken,
Yanar lambaları bahçelerin,
toprak altı anılar sayıklar;
Gümüş bir semahla çözülür yıldızlar
karanlığından.
​



Bir şal dalgası
Ay ırmağıyla yeşillenir,
Sürmeli gözlerimde eflatun bir efsûn;
Sûzişli ateşin dağ dilinde kızarıyor ormanlar.
Erguvân bir deryâda sağılıyor zaman,
Parmak uçlarımda kekik kokulu rüzgâr sızısı.
​



Zemheri bir yâd içinde bir girdâb,
Yahut gün görmüş bir yayla yazmasına
Düş masallı şehirler soluyorum.
Toprağın rüyasındaki ezelî tezahür;
Derin bir inzivâdan uyanan ahraz güneşini,
Bir fincanın dumanlı buğusuna sığdırıyorum.
Soluğumun buhurdan kuşları
Tutsak bir ziyâyı taşırken,
Damıtılır çığlığımdan lâl kelimelerin ervahı.
​



Ayna arkasında bekleyen
sırlı bir gölge iklimiyim,
Fecre gerinen gelincikli perdelerle
Aleme çadırlar açıyorum.
Çağlayan bir nehrin çelik uykusuna dokunurken,
Pamuk telleriyle istihâle eder asırlık kayalar.
​



Sevincimin hilâlinde şehlâ bir sardunya;
Hüznün kurşun ağırlığını
zerrîn bir parıltıya çeviren simya ile
Suyu iksir,
harfi kanat yapıyorum.
Ben dünyaya baktıkça,
ayna bana çiçek açıyor.