Kül buğusu yüzlerin ayna kavruğunda,
Nice baharlar kabuk bağlamış,
çıbanla geçmiş günler.
Nefesim incecik;
Anılar kıyısında kör takvim.
Çiçeğine ay düşmüş tarlaların gülünden,
Ellerime şeftali düşüyor,
Kuşlar dönüyor akşamüstü.



​
Derin çizgilerin lavlar akan hüzzamı,
Sızıdan örülmüş bakışlar dilimin kuytusuna damlıyor.
Çatlamış bir mevsimin yanaklarında kanayan umutlar;
Rüzgâr dolduruyor
Sarı bir zamana, uyanıyor kayıklar.
Düşlerin yaprağında
Külleşmiş bir mevsimin sürgün h’ecesiyim.
Küçük küçük teknelerin upuzun sessizliğinde
Sis dalları ölüyor kaldırımlara.



​
Karanlık yeşil bir suyla eserken
Fanuslu gölgeler yumruk atar gece bahçelerine.
Kızıl sarmaşıklar sulara takılır,
Uykum bulanık bir boşluğa.
Kımıldar bir çocuğun avucunda anaların bağrı.
Tarihin alnında çam dalları;
Ölü bir kırmızıyla yalnızlığa bahar kırar.
Kentin sırtında düşler kanarken,
Buz tortusu
Büzülür,
Güneş,
papatya kokusunu fısıldar unutulmuş eşiklere.


​
Bir vadi sessizliği kusuyor ateşleri.
Alaca intiharların sağır tenhaları...
Sakla çocukluğumu bir güz suskusuna.


​Çığlıklar ölüyor şimdi,
Donuk aynalar;

​Bembeyaz bıçağın cilalı yüzüne.