​



Susarken bütün halleri ruhun,
Sessiz ve derin bir semaviye büyüdü zaman.
Rüzgâr esintisinin hicranlaşan fidanı;
Menevişli bir cürüm,
Uykusuz kaç ölüm...


​
​Gecenin parmaklarında tutkulu çığlık;
Bir fener tesellisi,
Ay ışığından şarkılar...
Bir zamandı
Ve çıplaktı;
Toprağın gölgeli adımlarında
Hep o nisyân.
Uçurum kıyısına kanatlanıp, sevişen
Gözyaşı...
Burgu burgu işlenen yalnızlığın resmi,
Aynalı kaldırımın çehre aydınlığı.


​
​Uzayıp gidiyor şehir nehir kalınlığında,
Yankılanıyor griler içinde
Helezon bir boşluk.
Dudaklarda onca sözün
Lâl lehçesi...

​Sır
Sıfır

​Hasretin yolunda,
Yorgun denizler üzerindeyiz.
Dile tutsak güneşin kirpiği;
Martıların kanatlarıyla sök bulutları...
Oyalı ezgi,
Yalın sevmek;
Berk uran bir vecdin harfleriyle,
Şimdi tüm şiirlerden akan
Çocuklar...


​
​Bir zamandı,
Islığı yükselen...
Tenime sarılan samt dağ büyüyor,
Sonra sahiller.
Bir notanın ıssız bacağıyla,
Gümüş yalnızlığın kayadan taşı...
Aşk; muallâk bir sızının tenhası,
Geceyle aydınlanan matem.




​Nihan bir alfabenin küle yazılmış ilk harfiyle,
Yosunlu bir sarkaçta düğümleniyor vaktin nabzı.
Nilüfer bir kuyu derinliğinde saklı, dilsiz sükût...
Gökten sızan ilmek yerlerinden
Dökülüyor haritalardan silinmiş o uzak hudut.
Metruk bir aynanın kör kuyusunda
Yeniden kuruluyor bu dumanlı bulut.

​Sonsuz...
Hiç.