0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
18
Okunma
SEVMEK
Sevmek, aşık olmak,
Ne kadar acı, ne kadar acımasız, ne kadar ağır yük..
Unutulmuyor, unutamıyorsun,
Söküp atamıyorsun bir türlü..
Bu kadar acımasız ne var hayatta..
Bir mühür gibi basılmış ruhuna,
Sildikçe derinleşen, sustukça haykıran bir yara.
Gözlerini kapatsan siması, açsan boşluğu kalıyor odada,
Zaman dedikleri o büyük yalan, merhem olmuyor bu sızıya...
Her köşe başında bir hatıra pusuda bekler,
Bir şarkı çalar, bütün savunman bir anda çöker.
Dünya döner, insanlar geçer, mevsimler değişir de,
İçindeki o amansız nöbet bir türlü sona ermez.
Belki de en ağır yük, sevmek değil de;
Artık sende olmayanı, hala sende taşımakmış.
Kendi kalbinde bir yabancıyı ağırlamak,
Ve her nefeste yeniden, en baştan yaralanmakmış.
Alper KARAÇOBAN
