FOTOĞRAFDAKİ BABAM

Bakışları bir uçurum gibi derin
Gülüşü yarım kalmış masal sanki
parmak uçlarımı gezdiriyorum o sararmış yırtık fotoğrafın üzerinde..
Belki bir sıcaklık duyarım diye..
BEN BABAMI HİÇ GÖRMEDİM..
Belki kokusu sinmiştır bu eski kareye..
Sesini rüzgardan ödünç alıyorum her gece..
Adımı nasıl söylerdi en çok neyi severdi neye gülerdi..
Ceketinin cebinde bana ait bir umut varmıydı..
Bilmiyorum..
BEN BABAMI HİÇ GÖRMEDİM..
Bir fotoğraf karesine sığdırmışlar koca bir ömrü..
Ben o karenin dışındayım o ise içinde..
Ne o oradan çıkıp sarılabiliyor bana.
Ne ben o siyah beyaz dünyaya girebiliyorum.
BEN BABAMI HİÇ GORMEDİM.
Kaderin sessizliği bu.
Elimde bir fotoğraf parçası İçimde hiç dolmayan bir boşluk..​
Bakışlarındaki o derin manayı,
Hangi rüzgâr sildi, hangi mevsim çaldı..
Sesini rüzgârdan ödünç istedim,
Bir kez evladım deyişini,
BEN BABAMI HİÇ GÖRMEDİM..
Ama en çok onu özledim..

Alper KARAÇOBAN