Bir çocuk var…
Adını bilmesen de tanırsın.
Gözleri yorgun,
ama içinde gökyüzü kadar büyük bir direnç saklı.
Küçücük elleriyle
hayata tutunuyor.
Her nefesi bir mücadele,
her gülüşü insanlığa ders gibi.
Bazıları oyun ister,
bazıları oyuncak…
Oysa bu çocuk
sadece yaşamak istiyor.
Bir sabaha daha uyanmak,
bir gün koşabilmek,
bir gün “ben de büyüdüm” diyebilmek…
Geceler ağırdır onun için.
Ama o yine de korkmaz.
Çünkü umut,
en çok acının içinden doğar.
Bir anne sessizce ağlar,
bir baba içine gömer feryadını…
Ve dünya dönerken
onlar zamana karşı savaşır.
Bu çocuklar
kaderin kıyısında bırakılmış çiçekler değildir.
Onlar,
insanlığın vicdanına emanet edilmiş
en masum dualardır.
Bir paylaşım…
bir destek…
bir el uzatmak…
Belki senin için küçük,
ama bir çocuk için
koca bir ömür demek.
Çünkü bazı mucizeler
gökyüzünden değil,
insanın kalbinden iner.
Ve inan…
Bir gün gelecek,
bu çocuklar da koşacak.
Bu şehirler onların kahkahasıyla dolacak.
Ve biz,
“iyi ki vazgeçmedik” diyeceğiz.