Hoşça kal…
Yüreğime düşen ayazım.
Ben seni severken
mevsimler değişti içimde,
ama sen hep aynı yerde kaldın…
kalbimin en derininde.
Biliyorum…
Ne sana doya doya bakabildim,
ne de kaderin izin verdiği kadar
yanında kalabildim.
Bir yanım eksik artık,
öyle bir eksik ki…
ne tamamlanır
ne de alışılır.
Ne seni silebildim içimden,
ne de unutmaya razı oldum.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
bazı sevdalar
unutulmaya bile kırılır…
İçimde sana ayrılmış bir yer var,
ne zaman dolacak bilmiyorum,
belki de hiç dolmayacak.
Çünkü senin yerin
başkasına yakışmaz.
Sensiz geceler
üstüme üstüme gelecek,
yıllar geçecek,
saçlarım beyaza dönecek belki…
ama yüreğim
senin adını her sustuğumda
yeniden anacak.
Bedenim alışır sanma,
alışsa bile
gönlüm asla razı gelmez.
Ben seni unutmaktan değil,
unutmuş gibi yapmaktan
korkarım.
Ne isyanım var kadere…
Çünkü biliyorum
kader bile bazen
sevdiğini ayırır insandan.
Ne de kapında bir yalvarışım…
Çünkü sevgi dilenmez,
sevgi yaşanır…
ya da susarak taşınır.
Bu vedayı da
onurumla taşıyacağım.
Gözlerim dolsa da
başımı eğmeyeceğim.
Hoşça kal…
Beni benden alanım.
Hoşça kal…
adını her gece
yastığıma fısıldadığım yarım.
Ve bil ki…
Ben seni kaybetmedim aslında,
ben sadece
sensiz yaşamayı öğrenmek zorunda kaldım.
Ama yüreğim…
yüreğim asla öğrenmeyecek.