“Kızıl bir ay”la açman çok güçlü daha ilk imgeyle iç yangıyı gökyüzüne taşıyorsun. Yalnızlık sende boşluk değil küllü, rüzgarlı, dokunulabilir bir şey. “Saatlerin serçe çığlığı” dizesi özellikle çok ince zamanın bile ürkekleştiği bir gece bu.

Bu şiirinin genelinde her şey hem köklü hem kırılgan.
Kuyu var ama su sığmıyor.
Yıldızlar var ama avuçta.
Işık var ama zifiri.
Bu karşıtlıklar asla çatışmıyor, birbirine yaslanıyor ve değişik bir bakış ile şiire yaklaştırıyor bizi canım.

Sonra diyorsun ki çık kuyudan gel buraya “Bir mavi çeşme yüzüme akan” dizesiyle birlikte şiir bir anlığına ferahlıyor. Sonra daha dur diyorsun... bahar bile sende ürkek . Nane kanatları, badem çiçeği, beyaz sevinç… Hepsi çok saf ama geçici. Sanki sevincin bile sesini kısmışsın.
Ama ben en çok “Sustuğunu anlayan bir kış yazıyım” kısmını sevdim beni burası ne çok içine aldı. Susmayı seçmiş ama bu suskunluk yalnızlık değil bilinçli farklı bir şey.... tam benlikti yani.
Bir tutam umut bir tutam umutsuzluk... Alacakaranlık bir şiirdi..
Ben zaten kalemini seviyorum bu şiirini de keyifle okudum yine
Sevgilerimle sen hep yaz emi...