Alâ sesim; kentin sefil çarklarında
bir salkım sükût...
Testi çatlak, su berrak;
Aşk, günün kör vaktine mil çekerken
Kilim desenli ormanlar,
hasreti bir düğüm gibi içime bağlar.
Söğütlerin gölgesinde soyunan vakit,
Kendi gurbetini örer parmak uçlarımda.



​Şeb kesmiş bir yangın ve kıble,
telâki olan o sızı;
Ta ki dumanın uykusu başlayana dek...
Başak dalgın, dilimin ucunda tek bir hece.
Melez bir ağrı,
İklim-i toy,
Rengi, intizar kadar sade.
Sessiz asır, son bir geçit;
Yıldızları kundaklayan
sırlı bir elifba...



​Ve bir eda;
Kırmızı susku, lâl tül ve su...
Yağız rüzgârdan dudak kıyısına düşen,
Kendi sesinde boğulan
o sessiz nida.



​Aşina bir kıraat yâ gülüş!
İlk ben dökmedim ki gerdanına gümüşü.
Yağmur vaktinin ihtilaç dökümleri burkar sızıyı;
Çıplak tenhan, uçurum kenarına düşer ansızın.
Saçlarına değer lambaların humması,
ey gecenin aslı!
Gül dokundu sanır tenin...
Ve o ince ağrı;
Bilen bilir, gecenin rüzgârı sarmaşığa yâre.



​Deyiş o ki;
çiçeğin kramplarına artık dayanılmaz.
Öper çölü en ıslak yerinden,
Üzümlere sızan o sel aşkına...
Nehirde küllenir özge teni;
Yavan dokunmalara sızı duyar,
duyar da susar.
Perçemine sâlim olan o melâl,
Sızar dalgınlığın sessiz kıyılarına,
Ey nefyin uykusu...



​Asır devreder yükünü
Sûziş temsil olur her kırmızı yangına.
Dökülür sim, çekilir el;
Sessizlik;
Kırılan ayna sırrında bozulur



....