Şiir, insanın ayağının altından zeminin çekildiği o anı çok bilir.
Hani her şey bir anda anlamını yitirir, cümleler yetmez olur, nefes daralır ve insan kendini uçurumun kıyısında bulur ya.

İşte bazı şiirler okunurken ruhunuzun dengesi sarsılır,
uçurumun tam kıyısında, topuğunuzun altındaki toprağın boşluğa karıştığını hissedersiniz.
Ancak bizi aşağıya çeken yerçekimi değil, bizi yukarıda tutan o muazzam kelimelerin kudretidir.

İnsan o tekinsiz boşluğa doğru adım attığında tam da o an, dizelerin arasındaki karanlık bizi yutacakken bir kelime uzanır .Güllerin avuçlarında saklanan o alâ bahar, düşüşümüzü durduran o ilk sağlam dal olur. Tam devriliyoruz dediğimiz sırada, "yıpranmış şiirlerin kabuğu" bizi sarar; acımızı bir merhem gibi yumuşatır.
Üzerimize devrilen "suskun duvarlar"ın ve zira ile başlayan o ağır bekleyişlerin altında ezilecek gibi oluruz bazen.
Hayatın yükü bir dağ seferinin yorgunluğu gibi omuzlarımıza biner. Fakat şairimizin hazır kıta bekleyen cümleleri el ele vermiş birer kurtarıcı gibi yetişir imdadımıza. O duvarlar, kelimelerin sihirli dokunuşuyla bizi ezen birer kütle olmaktan çıkıverir, içinde menekşe kokulu gölgelerin barındığı bir sığınağa dönüşüverir.

Zeytinin damak telkini, acının o yakıcı tadını bir tatlı çaresizliğe tahvil eder.
Kuşların ağzı, tenimizdeki telaşı gökyüzüne taşır.

Şiirin derinliklerine doğru indikçe, parmakların yaranın galibası olduğu o sancılı bölgeye geliriz. Aşk bir yonga gibi ayrılırken canımız yanar, üflenen her ne varsa üşür. İşte tam burada kelimeler birer birer birbirine kenetlenir. Bir dize bir diğerinin elini tutar; "kocaman ocaklar" yakılır dizelerin arasında. O ocakların sıcaklığı okuyanın içine işleyen o soğuk yalnızlığı dağıtır da dağıtıverir.

Kelimeler bizi derdin, kederin ve vaktin öksürüğünün altında ezilmekten kurtaran gizli kahramanlardır.

Anlarız ki, yalnızlığın kaç mevsim sürdüğünün bir önemi yoktur. Önemli olan, o yırtılmadan saklanan izin peşinden gidebilmektir. Şairimizin dediği gibi, bir gülümseme binlerce düşüşten sonra affa dönüşüyorsa, bunun sebebi bizi o uçurumlardan çekip çıkaran kelimelerin şefkatidir.

O vakit diyebiliriz ki şiir, bizi bir boşluğa bırakmaz, aksine, en derin uçurumlarımızın üzerine kelimelerden bir köprü kurar. Ruhumuzu okşayan, içimizi ısıtan ve bizi kendimize geri veren bir köprü.


ve diyebiliriz ki ayrıca;
aslında kendi derinliğimizle tanışma provasıdır şiir. çocukluğun çıplak sesleri o uçurumun dibinden naralar atan en saf gerçekliktir. İnsan büyüdükçe kelimelerine zırhlar giydirirmiş, ama o çıplak sesi ise hiçbir zırha sığdıramazmış.

Düşmekten korkma,
Bak, kelimeler orada,
Tam boşluğun bittiği yerde nöbette.

🌾

anlatılan ruh hâlinin geçici değil, kökleşmiş olduğunu düşündüren bir şiir, hissedilen sesler şiirin melankolik atmosferini destekliyor. Başarılı bir çalışma tebrikler sevgiler.

Vaktin biriken öksürüğü gibiyim,
Çocukluğumun çıplak sesiyle gölgeler uzanıyor.
Kimse bilmiyor yalnızlığın kaç mevsim sürdüğünü... Yüreğinize sağlık tek kelimeyle harika.. bu 3 mısra çok şey anlatıyor, anlayana.. bu güzel gönül sesiniz hiç susmasın, daim olsun.. sonsuz saygılar..