Ben bir polisim…
Yaz demem, kış demem,
Ayazda titrerken bile nöbet tutarım.
Gece sessizliğinde adımlarım yankı olur,
Gündüz kalabalığında gölgem kaybolur,
Halkıma can siper, tehlikeye perdeyim
Söz konusu vatansa ben her yerdeyim.

Ben bir polisim…
Soğukta üşür ellerim,
Yağmurda ıslanır üniformam.
Bazen yorgun düşer dizlerim,
Bana yıldız, bana hilal
Bana şehit kokan bu topraklar yardır,
Eğilmez başım, önümde milletin duası vardır.

Ben bir polisim…
Benim de bir evim var,
Kapıda yolumu gözleyen bir eşim,
“Baba” demeyi özleyen bir çocuğum var.
Annem her telefon çaldığında irkilir,
Babam sessizce dua eder.
Ben görevdeyken, onlar sabır nöbetindeler.

Ben bir polisim…
Adım bazen anılmaz,
Yüzüm tanınmaz.
Bir beredir, bir şapkadır, bir üniformadır,
Bir de duadır tek zırhımız.
Her olaya, her kaosa yıldırım gibi gider,
Şimşek gibi çakarız, ölüm olsa yazgımız.

Ben bir polisim…
Siperdir her kurşuna sinemiz,
Kalleş bir tuzakta kan damlar bedenimiz,
Kan damlar yüreğimiz.
Artık ne Ahmet derler bize,
Ne Mehmet derler bize,
Şehit olur ismimiz

Ben bir polisim…
Bir üniformadan ibaret sanma beni.
Ben bir evladım, bir babayım,
Bir kardeşim, bir umudum.
Ve ben,
Görev başında yaşamayı da,
Gerekirse görev başında
Şehit olmayı da
Şeref bilirim.

Abdurrahman Tümer