‘’Nasıl bakarsan öyle görürsün’’ der Hz. Mevlâna. Bu şiire tasavvufi açıdan bakarsak farklı, dünyevi açıdan bakarsak farklı okuruz. Her iki tarafa da konabilir kanımca…


Kabuk: Bir meyvenin, bitkiniz veya bir maddenin dışını saran koruyucu tabakası. ‘’Kabuğunu kırmak’’ deyiminden yola çıkarsak acaba; bir doğumdan mı bahsediyor veya önyargıları kırmaktan mı yada içinde bulunduğu zorlu durumlardan kurtulma çabası mı?


‘’Göz kapakları aralandığında,
ruha düşen bir gölge,
narin çiçeğin ilk
yaprağında muammalı
bir ışıltı ...’’

Bir bebeğin ilk gözlerini açtığında karşısında objeler gölgeden ibarettir. Işığı hisseder ama nesneler ona buzlu camın silüeti gibi görünür. Bu da muammalı bir ışıltı olsa gerek…

‘’Bir şafağın vaktinde,
yabancı ve sonsuzum.
Büyülü bakışlarımın saklı sırrıyla
kıymetli bir sandık gibi uyanırım.’’

Gözlerim açıldıkça, objeleri tanıdıkça yabancısı olduğum bu yere evvelden gelip ebede gideceğimi bilirim. Ardımda ki bu sırların varlığıyla uyanırım.

‘’Siyah ve ayazda,
düşlerin avuttuğu gül avuçlarına
ağrımış yollar...
Karanlığın soğuk ellerinde
bir kışın savaşı, dilsiz bir çiçek sıcaklığında.
Ve bir ırmak coşkunluğunda
sürüklenirken dizelerim,
dağların o heybetli duruşu,
suların durulmayan akışı için,
küçük bir gül için...’’

Eza yolunun zorluğuna bakmadan, yaz kış demeden, karşıma dikilen dağların heybetine aldırmadan ırmak kadar coşkun dizlerimle sürüklenirken küçük bir gül (sevgili) için dahi kendimle çatışırım…





‘’Oysa şimdi,
Yeşillerimi ayazlar aldı,
sen tut elimi.’’

Umutlarım azalmaya başladı soğuk yakarken tenimi tut elimden sevgili, ısıt donmakta olan yüreğimi…



‘’Varlığın en keskin bıçağı,
yokluğun en derin kuyusu,
hiçlikle dans eden sessizliğin
en iyi dili.
Yorgun ruhum,
tüm kelimeler suskunluğa kavuştuğunda
yeniden doğmaya hasret.
Sensizlik,
duvarları olmayan bir boşluk gibi
yutuyor her şeyi.’’

Ey Rabbim! Varlığın varlığıma en keskin bıçak, yokluk en derin kuyu, hiçliğe adanmış bedenim anlamlandıran en kutsal dil sende! Yorgun ruhum yeniden doğmak için sana hasret. Yokluğun ızdırabın aşılmayan duvarı ki yutuyor her bendimi…

‘’Ve işte o zaman,
En çok da sessizliğin sesini...’’

Ya Rab! Sessizliğim ürkütüyor Sen tut ellerimi…

Acizane hissiyatım bu yönde, ben acizane bu gözle baktım. Başka bir göz ayrılık, yalnızlık ve acıların arasında sevgiliye seslenme olarak da yorumlayabilir.

Sürçü lisanımız olduysa affola en doğrusunu gönülleri bilen bilir ve şairimizin kendisi…

Selam dua ve saygıyla

Dizeler ne pik yapiyor, ne de dip
Stabil
Yalnız bu şiir de değil, bir çok şiirde benzer bir ruh hali

Varış yerini kestiremeyen teslimiyetci bir ruh
Kendine bile karmaşık.

//Oysa şimdi,
Yeşillerimi ayazlar aldı,
sen tut elimi.//

Bir yok oluştan, yeniden var oluşa

Yeniden doğmak için ölmek gerekiyor

Daha kaç kez.

Kolay gelsin.

sessizlik en çok kalabalıkken konuşur.
yokluğun koynunda büyür bazı cümleler.
ve en keskin bıçağa dönüşür bazı dokunmayan sözler.
kelimeler yorulduğunda ise insan gözleriyle dua etmeyi öğrenir.


''ayazın rengi yoktur'' der şair.
dokunduğu her şey soluklaşır.
duyguların donma noktasıdır bu.
yolların ağrısı.
yeşiller birer birer gittiği zaman fark eder o anları.

“sen tut elimi.”
bazen bir insanın tüm hayatı bu cümlede saklıdır.

tutulmamış bir elin sıcaklığından mahrum kalmak,
bir ömrün en eksik yanıdır.
bir avuç sıcaklık ki, koskoca bir karanlığı yakabilir.
sadece bir gül için yaşanır bazı fırtınalar.
küçük bir umut, büyük bir başkaldırıya dönüşür bazen.

en derin boşluklar, herhangi bir duvarı olmayan boşluklardır.
içine düşerken neye çarptığını bilemez insan.
çünkü her şey sessiz
çünkü her şey uzak ve tanımsızdır.
ama yine de bir ses bekler insan.

kabuk sadece korumaz, aynı zamanda saklar.
yarayı da, iyileşmeyi de…insan bazen kırılmadan
kendi özüne ulaşamaz.

içe çekilen her acı bir kabuğa dönüşür zamanla.
kabuğun altında kalan ise korunmaya alınmış bir narinlik, dokunulduğunda kırılabilecek kadar hassas bir iç dünya vardır.

her yaranın bir hikâyesi
her kabuğun bir sessizliği vardır.
yara, bir acının temsilidir. sözle anlatılamayan duyguların isyanıdır.
zamanla kabuk bağlasa da tamamen geçmeyen bir sızı olarak varlığını sürdürür durur.

kabuk ise onun ardından gelen suskunluktur.
kelimelerin artık kanamadığı, duyguların içe çekildiği bir evre.
her kesik bir cümle, her kabuk bir noktadır.
kabuk ayrıca savunma halidir.
duygusal anlamda zırh kuşanmaktır. yani içe kapanmak demektir.

işte o vakit insan kalbinin etrafına bir kabuk örer.
şiir de bu kabuğu dillendirir.
......

şiirin insanın içini susturmadan dinleyen bir dost gibi.
acının dilsizliğine tercüman, sevgiyi sarsmadan anlatan bir merhamet dili var.
imgeler kurmuyorsun, yürüyen yollar inşa ediyorsun.
senin dizelerinde insan hem yara hem şifa.

en içten tebriklerimle
sevgiler selamlar.