​Gümüş bir sancı asıldı güneşle;
Ay mavisiyle durduk,
en güzel yerinde işrak vaktinin.
Gölge danteli çözülürken tenimizde,
kudemâ külü eriyen sessizliğin soluğunda:
yorgun yeşil...

​Batınımda hâr’lı bir ateş.
​
​Aynaya baktım:
simli bir sızı, sonsuzluğun uçları;
nane kanatlarında ân-ı seyyale ipiltisi...
Düş yarası bir sevda, sabaha uyanan,
bulutlu bir sessizlik.


​Hiç unutmam sarışın esintide;
toprağa düş döken söz sürgünü rüzgâr’ı...
Ağzımda havalanan kuş harfleri,
gölgeli tan’da kokum;
ayaz pencerelerin ziyâsı sönük odaları...
Efsunlu kelâmınla,
bana bir gökyüzü çiz;

​inc(ik)elsin ayakbileklerim.

​Dilimin sandalı biçer başaklı devranı,
kalbimin üstünde tohum toprağı yırtar.

​-Yüzümde sürmeli bir uyku-
​

​Sîm-ber bir sesle uyanır şehir;
uykunun avlusuna çoğalır,
serin gecenin boynunda güneş.
Ey ruhumun gölgesindeki jâle tazeliği!


​Ay’ın ilk dördündeyken, hilâl sancısıyla kalemin,
gün doğuyor bir yerlere;
kıvrılıyorum t’enine,
özlem ıslağıyla.
​

​Başını suya vuran meczup akışta; dudaklarımın
lü’lü çiçeği...
Nihanımda, kehkeşan saçlarıyla akan
orman ırmağı.
​Nur tutan ellerime usulca seslen;
bir şiiri okuyorum,
diriliyor aynada takvim, yeryüzü sükunetiyle.


​Derununda bir yerde ahzer bir derinlik,
yıldız kökleri;
g’özlerimin baktığı yer,
biraz deli ve kıvırcık...
Yüzümün nâr-ı zebân yangını,
vazgeçilmez ıslık.
​

​Cam gövdeli dağların tepesinde,
su atları...
İner düş basamaklarıyla sesime;
sonsuz bir yağmuru geceye dokur,
tahayyül eden laciverd boşlukların deniz göğsü.

​Sus!
Ay mavisiyle açılır güneş.