​



Onca hevesle,
rüzgâr hafifliğiyle akıyor
gölgelere susamış yağmur.
Şehir yürüyor;
avcumda atan yorgun bir ufuk nabzı,
ben, uykularla bir.
Sahipsiz rüyalar örtüyor üstümüzü,
gökyüzünden dökülen gümüş bir kül gibi...
Bir sel şarkısıdır şimdi
yakınımdan geçen
çıplak atların.
​



Titrek gök;
yıldızları perdeleyen poyraz ışık...
Yorgunluğun sırrında, sırı dökülmüş ıssız güzellik;
gözlerimin uçan dumanı.
Gecelerin milinde mola verdiğim bahçeleri,
gül ve düş renginde ipi kopmuş dalları
akıyor sonra,
sonrasızlığın gidişine.
​


Uykusuzluğun başına atılan gri bir ilmek: göğün dudağı.
Alıp götürecekler, eriyen hiçle suretimin kaldığı yeri;

—sesimde ince bir akasya—
​


Her şeyle bir akıyoruz;
alacalı bir harman zaman...
Ölüp ölüp dirilmenin tortusu geçer serçelerle
hecelerimin ırmağından,
bulut kervanıyla.
Sonra bir yaprak tırmanır gözyaşı başağına;
onca hevesle gölgelere susarız




....