​



Tûli bir sükût çöktü vaktin omurgasına,
Ay, gümüş bir tîğ gibi yırttı suyun uykusunu.
Denge; münzevi bir mizan
Işıkla gölge arasında gerilen
dilsiz, ince köprü.

​
Bir mâva,
Erguvanî bir nârın ve
kızıl güllerin ardında sırrolmuş;
Her şafakzede gurbet
her mısra biraz daha zemheri,
Bir nefes daha derin.

​
Hava suya bir peçe verdi efsunî şafakta
Bir dem dal rüzgârın avucunda
Nehir yer ile gök arasında safir bir mîsâk
Dalga dalga sonsuzluğu taşıdı
ayn-ı derya kalbime

​
Nergisler eğildi o sırrın eşiğine
Bir su kandili bî-günah aralandı
Her şey bir hicreti ruhun
her şey bir başlangıç
Sonsuzluğun provası
dilsiz rüya

​
Gök çivisi ışık köklü
ezelî bir yazgı
Gecenin kapısında ney
uzak bir şehri üfledi
Teli dehri bir ses düğümü
Bir hasadı...

​
Bir sızma
Toprağın damarı suyun sabrı
Yıkılan barajlar, korku
Parlayan hedef;
bir el izi bir ten...

​
Bir gece çırası davet etti zulmeti sofraya
Kalem kuyusu siyah bir fener
Sükûtun ufkunda düş tohumu
Kanatlandı kelimeler
taze bir nefesle

​
Kıyı uykusu görünmeyen sahil,
Dalgalar bizi bir ayna gibi bıraktı bize:
Her şey oldu yerde,
olduğu gibi.