Bir A’râf sakiniydim yıldızların nefretle attığı,
zamanın nârin camında asılı kalmıştım, Aysima.
Tenimde mihrin küle dönük niyazı
bir Zühre mızrağı gibi
an’a saplanmış bakışların.


​
Kaç seher, kim bilir kaç canhıraş zelzele,
kaç lâl sızı geçtim adından.
Gökten devşirilmiş
zifirî bir sükût gibi indim içime,
yüreğin içindeki ayazla aşkı,
yıkılmış bir rüyanın çöl fısıltısıyla sordum.


​
Adım
ıssız uçurumun göğsünde mahsur,
kendi kuyusuna düşen bir sarsıntı,
bir kırık sunağın mihrabı tut ki,
menzil olsun küf kokulu karanlığıma.
Bakışın, kanımın sırtında
hiçliğe inen bir gürz gibiydi



​
Neyleyim, ey Aysima,
vuslat dedikleri,
gurbet kokan bir fermanın
çözülen mührü kadar şimşek,
bir uçurum kadar yitik.


​
Kâinatın damarında titreşen bir nefestin.
Gel dedin
ama menzil aşılmadı,
ne rüzgâr geldi
ne sen…


​
Buzdan harflerle yazıldım suretine,
Adem’den devrilme siyah bir toz kaldı geriye
o da hâlâ,
ölü bir yıldızın soğuk mıknatısı,
yüreğime takılı sonsuz bir yemin.