​
Pencere önünde lâyezâl bir akşam;
Duvar siyah bir at, şehir hâmûş...
Gökler perde gibi sarkıyordu
sermedî geceye.
​

Uyku bâdiyelerinde avare bir ruh,
Nazar değmiş bulutları sayarken;
Bir sarsar sızdı aynalarına odanın.
​

Duman ve yosunlu bir nağme,
Fener ışığında ipek bir dal gibi titredi;
Ve kuşlarla savrulan uçurtma,
Gurbete yazılmış bir çığlık taşıdı.
​

Toprak kokan menzil vaktiydi;
Kervan sellere tutulmuş,
Tufan dudaklar, kızıl bir alevle konuşuyordu.
​

Bir damla su, ırmağa yakın...
Karınca sabrıyla yürüyen sevda,
Çocuğun çehresinde masum bir gül açtı.
​

Ey bahar, dedi içimdeki türkü,
Cemre düşmüş gibi turuncu.
Bütün çiçekleri yaprak yaprak süsleyen,
O gizli Ülfet durağı.
​

Bazen mavi bir nefes,
Bazen kanla karışan fırtına;
Gölgeler arasında ılgıt bir ağız,
Her şeyin kalbinde saklı testi.
​

Ve kapı aralandı sonunda;
Akşamın siyah perdesi kalktı,
Tutkun bir çığlık kaldı yalnız.
​

Gökler,
Yakın bir alev gibi



....