Ne çok konuşur insan içinde
Küsken dışına…

Ne şehirler kurulu sol yanımda
Ne göçebe çingene kadınları
Yalın ayak basar vatanımın topraklarına;
Gülerken ağlar, kahkahası gözyaşından akar
Kavgada oynar, tomurcuk bir gül
Kulak arkasında…

Fıstık yeşili etekleri
Süpürüyor dökülen son hayalleri
Dudağımın kenarına dayanıyor
Uçurumlarımdan yankılanıyor
Hiç seslendiremediğim hayata dair
Şarkılar…

Gölgesi gözbebeklerimde
Hengame var yine
Ruhumun çok kültürlü şehir merkezinde…

Kime sussam ona hasretim,
Kimi görmesem
Renkler dökülür gözümün tualinden
Tanımadığım komşu memleketlere hitaben…

Bir ben özgür, bir ben tutsak
Bir ben meçhul, bir ben kaçak
Aklımın iplerinden sıcacık bir salıncak;

Gece örter üstümü
Yıldızların huzme senfonisi,
Sessizliğimin kalabalık hikayesi,

Hayat oyun, ben
Acılarla yamalı, tenekesi paslı
Yıllardır bir çocuk bakışının uğramadığı
Kırık oyuncak…