bulutları avuçlarınla sıktığında gözlerimde kırılır gün
şehir düşleri ayaklarının altına alır
kulaklarımda deniz çınlar
ve ölümün salyaları dudaklarından damlar
omuzumda siyah damarlar
hep aynı kanı kusar
sabahlara
umudun yanaklarında
mavinin resminde
kal anne
sakın kımıldama/
kımıldarsan
çığlık açar bahçeler
güneş balkonlardan iner ölüme
emekler hüzünler kayısı ağaçlarının gülüşünde
bırak rüzgarlara sözlerini
bir gün elbet dökülür türküler
dile gelir mutluluk susan dillerde









şimdi zaman hiçbir avuntuyu ısmarlamaz sulara
bir dua atsam yangına döner gökyüzü
ağlar martılar
ve anlamaz derdimi bu şehirde yürüyenler
suskunluğumu saklıma gebe bırakır mevsimler
varsın dağın yamaçlarından sökülsün sevdalar
sökülmezse/
hiç bir yüz görmeyecek sırtımda yatan bıçağı
yoksa gözyaşları çocukları da titretecek
sarsılacak kaldırımlar
varsın yüreğimde çoğalsın acılar
yoksulluk öyküleriyle








belleğime döllenen onca kıyametin yalnızlığını yaşıyor sessizliğim
şiirlerimi belinden büküyor ezilen özlemler
soluğum yırtık hayatın tırnaklarında
gölgeler kaç kıymıkla bilenmiş
olsun
devrildikçe sızılar
elbet bir uğultu taşıyacak beni
gürültüsüz gözlere