4
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1010
Okunma
kırlangıç gözlü şehrin yalnızlığına atıyorum
ışıksız pencereleri
düşler soyunuyor yapışkan duvarlardan
bir kalabalık ki göç ediyor bulutlarla
kaybolurken çocuklar
ağaçlar da ölüyor
mor gölgelerin avuçlarında terliyor intihar eden her şey
veda ediyorum şehrin öksüz odalarına
beynimde kan sesleri
Anneler hiç ağlamıyor
rüzgara alışık suskunluklar
durgun saatlerde
yangınlara dokunmayan omuz taşıyorum
gözlerim bomboş
tarih sökük bir geceden fırlatıyor tüm aynaları
ayazlar kırılıyor
damarlarımda yokluğun nakışı
hangi ses duyar selamımı
toprağın üstünde zenci ışık
siyahlatırken rüya içinde kelimelerimi
ey yeryüzü
gör aydınlığımı
içimde ağrılı kayalar
zamanın kuyruğunda sallanıp durmaktayım
bir yağmur yağsa silinir mi
ayaklarımın altından
şehrin karanlığı
5.0
100% (9)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz