Sevgili Tülay bazen bazı şiirlerin içine girip saklanmak geçiyor içimden.
Bu şiirin öyle bir şiir.
Çok güzel.

Sevgili Tesbih,

Uzun uzadıya yorum yazmayacağım sana. Ama senin şiirlerindeki hüzünlü tadı seviyorum. Hani adaçayı yakarsın ya.... genzini yakar önce o koku sonra yavaş yavaş nefesinin açıldığını ve rahatladığını hissedersin.... İşte öyle bir şey seni okumak.....

Tebriklerimle ve sevgimle canım 🌹❤️🌹

Kelimeler adeta kalpten süzülüp kâğıda düşmüş inci taneleri gibi dizilmişler kalemin ucuna. Yürekten kutlarım güzel insan. Müsait olduğunuzda bende beklerim sayfama...

bazı nesneler var okuduğunda ipine tutunup geçmişe götüren kırmızı bir balon , kırmızı bir uçurtma, özlediğimiz , yüreğimizdeki en güzel anı olan o çocukluğa,

geceye yıldızlar yerine rengarenk gökkuşağına çeviren misketleri dökmüşsün canım tesbihim, hayali dahi güzel,

o küçüldükçe küçülen hepimizin yakınından geçen dut ağacı, radyo sesi, ve o zaman dokunacak kadar yakınlaşmış dizelerinde

beş taşların o ahengi , oyunlar, hepsi bir şerit gibi gözünden geçiyor insanın

o rüzgar senin şiirin oldu, hepimizi kırmızı uçurtmanın ipini tutturdu ve yolculuğa çıkardı.

çamurlu ayakkabılarımız , hiçbir zaman sorun değildi öyle normal öyle sıradandı hayatımızda.

tüm yarım kalmışlığımız ile maviyi sakladığımız çekmecemizden çıkardın bu güzel şiirinle,

tebrik ederim canım harika bir şiirdi, sevgim ve saygımla :*

Meğer çocukluk ne kadar yitikmiş...

Misketler, beş taşlar, çelik çömlek ve yakan top oyunları boş arsalarda, caddelerde. Dahası ebecilik, saklanbaç vs oyunlarının heyecanı nasıl unutulur?
Bir de tekerlemeler, şarkılar vardı:
(aklımda kalanlar)

"El el hepenek (ya da epenek ne anlama geliyorsa artık, uydurulmuş gibi...)
hepeneğin yarısı,
yumurtanın sarısı,
ninem yoğurt pişirdi,
pisi burnunu batırdı
emi oğlu, *ötü *oklu
aç ka pı yı çık dı şa rı...." (şimdi anımsadıkça gülüyorum..:) )

Bir de şu vardı:
"O mo ri zo, ke te ri zo, çift kız la rın, iki si de bom. bom bom bom, sa rı li mon, sak sıya kon", gibi.. :)

Ve Zetina, Singer makinelerinde annelerce özenle dikilen pileli basma entariler ah...(Kışın da pazendendi, hepsi rengarenk, hepsi çiçekli).

Uçurtmalar için her tür kağıt kullanılırdı. O zamanlar gazetelerin sayfaları kocamandı ve kolay katlanırdı uçurtma yapımında. Ve iİpler, uzun ipler evde bol olurdu, annelerin el işleri sayesinde...

Ben şimdi mil boyu koşabilsem bile, mümkünü yok, varamam kıyısına o muhteşem çocukluğun...

Görüyor musun, sevgili Tesbih, aklıma neler düşürdün şimdi. :)

Harikaydı duygulandıran Kırmızı Balon'un.

Sevgiler olsun kalemine, sana.

Çocukluğun kırık aynasına bakar gibi okudum bu şiiri.
Kaleminiz daim, ilhamınız bereketli olsun.

Sevgimle..

Karanlığı ezbere bilen perdeler,
ÇÜNKÜ gözü kapalı yapabilrledi o işi perdeler profesyonel korumasıdır ruhlarımızın ,hem korurlar bizi sokakların nedenlerinden hemde ev halkının çıplak bedenlerinden,meşru müdafasıdır içerden ...haneye tecavüzdür dışardan ...güzeldi kutluyorum.

Bu şiir çocukluk anılarını kırmızı uçurtma metaforuyla çok güzel yansıtıyor kanayan dizler misketler dut ağacı radyo ve uçurtmalar gibi imgeler nostaljiyi güçlü kılıyor kayıp masumiyet ve yarım kalmış düşler teması duygusal bir derinlik katıyor akıcı ve imgelerle dolu güzel bir eser tebrikler.
☕🙏

Yüreğinize kaleminize sağlık değerli kaleminizi yürekten kutluyorum nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esenlik dolu günler dileğiyle esen kalın Saygılar selamlar yolluyorum