Şiirini okurken içimden bir “ah” geçti desem yeridir… Çok tanıdık bir yalnızlığı var. Sanki insanın kimseye anlatamadığı, kendi içinde sakladığı o kırgın yerlere usulca dokunuyor. Okudukça bir yerlere dalıp gittim; geçmişe, özlediklerime, söyleyemediğim şeylere… Şiir bitti ama bıraktığı duygu bitmedi. İçimde sessiz, biraz hüzünlü ama çok güzel bir iz bıraktı.

Var olsun yüreğin, kalemin canım benim, hep sevgimle... 💙

eflatun bir gölgede
şiir çiçekleri kokladım bugün mısra mısra
asude bir sessizlik kaplamıştı
düşlerimin mavi gökyüzünü

sabahı beklerken yağmur kuşları
derin bir özlem vardı içimde
kıraç toprakların öz yurdunda
kıyılarımda Akdeniz sıcak sıcak yakarken
derinlerde yakamoz acıları çektim
ışıkları sönmüş sokaklarımın yalnızlığında

bir şiir yazmak isterdim
peri masallarından
bir veda şimdi
turnaları gökte
bir Eylül dökmüştü yaprağımı
bir rüzgar bekliyorum yeniden
bir seda olsun benden
dalgası içimde beşik gibi sallayan...

Bu güzel şiirin serin gölgesinde biraz terennüm ettim kendimce...

Sayın değerli şairime en içten saygımla...





Ahmet KARA tarafından 2.9.2026 14:00:17 zamanında düzenlenmiştir.

insanın yalnızlık, özlem ve içsel acılar karşısında doğaya, imgelere ve sessizliğe sığınarak yaşadığı derin ruhsal dönüşüm ve kendini arayış sürecidir.

Şiirin adı orjinal

Okunası

Selamlar Tülay öğretmenim

*soluğuma sarılan bozkır saçlarıyla
dolaşırım yangınları*


hep güzelsin şiir bu sayfada ....


efsunlu dilinin gölgesinde serinlemek ne hoş...

sevgimle hep şairim

Kendim benim güzel zamirim. Dönüyorum hep çevrende. Yine seninle...

Suya yazılan sözlerin kıyısızlığında...bütün şiiri ayaktan ters çıkmış bir çorap gibi ,tersine çevirip yani düzeltip bu mısranın içine soktum, kos koca şiir yok oldu, o kadar imge o kadar anlam yok oldu, uçtu gitti, geriye kalan hüzünlü tespih taneleri....

İmgelerin dansında duyguların sağanağa dönüştüğü bir yürek işçiliği. Keyifle okunası dizeler.

Sessizliğin, imajların ve derin hüznün iç içe geçtiği çok güçlü, lirizmi yüksek ve görkemli bir şiir. Dildeki imge yoğunluğu; doğa öğelerini (dağ lalesi, martı, bozkır, zakkum, rüzgar, ay) ruhun içsel kırılmaları ve yalnızlıkla harmanlama biçimi oldukça etkileyici.
​
"Işığı akan perdeler", "gül sarnıçlı ağaçlar", "ipekten geceye yarılan bulut" ve "yaldızlı hüzün" gibi imgeler okuyucunun zihninde görsel ve duyusal tablolar çiziyor.

Gül ile külün, ışık ile gölgenin, rüzgar ile ateşin tezatı şiirin atmosferini besliyor.
​
Şiirin bütününe yayılan bir "ağrı" ve "kırağı" duygusu var. Dilin martı ağrılı çığlığı, kozalağın yaktığı ağrı ve dudağın ucundaki kanayış; içsel bir kabulleniş ile direniş arasındaki ince çizgide duruyor.
​
Değişir kent..." ve "Değişir düş..." dizeleriyle tekrarlanan dönüşüm vurgusu, dış dünyadaki mekânın iç dünyadaki duygularla nasıl biçim değiştirdiğini çok iyi yansıtıyor.
​Vurucu Bitiş:
"bana yalnızlıktan bahsetme
gözlerimi kapadığım yerlere
kaybediyorum kendimi"

Final bölümü, tüm şiir boyunca örülen yalnızlık türkülerini ve arayışı mükemmel bir noktayla mühürlüyor. Yalnızlığın anlatılan bir şey değil, gözler kapandığında kendini kaybetme hali olduğu hissi çok yalın ve sarsıcı bir biçimde ifade edilmiş.

​Kaleminize, imgeleminize ve yüreğinize sağlık. Şiirsel dili ve özgün atmosferiyle zihinde uzun süre yankı uyandıran bir eser.