Rengi beyaz günün tezgâhında,
gök yakutları bir denizin boynunda.
Asmalar boyu öptüm suları, parlak gözlerinden

kulağıma eğilirken mavi.

Saçlarında çise yüklü dereler,
keserken denizin soluğunu,
aksadı ayağı dünyanın,

dal vermiş yollara.

Ah, kederli bir leylek sonrası bu yaşamın bıraktığı:
yağmur çanları üzerinden kayboldu kuşlar,
çatılar boş,

toprak eğreti ve kahve.

Nerede bahçemin kırkikindi sesleri,
Sıla kokulu tortu


Alacakaranlık yürüdü,
bastı cam kırıklarına,
ceplerde tebeşir rengi sokaklar.
Gün yorgunluğun demindeyken,
tenhada yatmalı bugün,
sarı fenerle geceye bir kitabı içirerek.



Ki;
gözlerimden insan akıyor,
bembayaz yollar ve

al bulutlar.

Ellerime bağlardan kaldı üzümler.
Mevsimlerin parmak izi düşmüş yüzüme,
Kaç güzlek atladı yaşımın göğüne,
annemin sesiyle örülü sarsılmaz koza;
göğsümde çocukluğum...



...