Sevmek, alacağını hesaplamak değil,
bıraktığın izin güzelliğiyle yetinebilmektir.
Yüzündeki küçücük bir tebessümü
ömrüne katık etmektir.
Bir gülüşün içimizde açtığı
o tarifsiz iyiliğe razı olmaktır.
Bin kere selam olsun,
yüzünde beliren o küçük kıvrımı
ömrünün en kıymetli yerine koyanlara;
Çünkü bazı insanlar
bir mutluluğa sahip olmak için değil,
ona uzaktan bakıp
içinde büyütmek için sever.
Kıskanırım;
alnından aşağı süzülüp
gözlerinin kıyısında duran o siyah telleri.
Yine de dokunmam onlara;
çünkü bazı güzellikler,
elin değdiği yerde eksilir.
Saçların yüzüne her düştüğünde,
gece kendi karanlığından ince bir sır koparıp
omuzlarına bırakıyor sanki.
Ben o siyah çizgilerin arasından gözlerine bakıyorum;
içimde yıllardır kilitli duran ne varsa
birer birer anlamını yitiriyor.
Gözlerin…
Bakış değil yalnızca;
insanın kendinden sakladığı yerlere
sessizce inen iki derinlik.
Orada öyle uzun kalıyorum ki,
zaman adımı unutuyor;
ben de hangi çağdan kaldığımı
hatırlamıyorum.
Bazen düşünüyorum;
bir insanın yüzü nasıl olur da
başka bir insanın içinde mevsim değiştirebilir?
Sen gülünce,
içimde yıllardır dokunulmamış bir yer uyanıyor;
sanki kalbimin en kuytu köşesinde
unutulmuş bir kelime
yeniden anlamına kavuşuyor.
Bir yüzün kenarında başlayan
küçücük bir hareketin,
başka bir insanın bütün gecesine
nasıl yön verebildiğine şaşıyorum.
Senden bir söz istemiyorum;
ne verilmiş bir sözün peşindeyim,
ne de adımı kalbine yazmanı bekliyorum.
Sen böyle bak yeter.
Ben zaten susmanın en güzel hâlini
gözlerinin kıyısında buldum.
Bazen sana bakarken
şiir yazdığımı bile unutuyorum.
Çünkü bazı güzellikler
kelimelere sığmadığı için değil;
kelimeler onların yanında
fazla gürültülü kaldığı için susar.
Ben seni anlatırken
aslında kendimde bulduğum
o sessiz tarafı anlatıyorum.
Senin yanında kalbim kendine daha az yabancı,
dünya omuzlarıma biraz daha hafif değiyor.
Sana dair hiçbir şey istemiyorum;
bir bakışın yetiyor bana.
Bir anlığına gözlerinin içinde kendime rastlamam bile
bütün bir günü taşıyor.
Çünkü insan bazen bir kadını değil,
onun kendisinde uyandırdığı hâli sever;
bir yüzün ardında kalan o tarifsiz duyguyu,
kimseye anlatamadığı o ince sızıyı…
Ve ben sana bakarken
senden eksilmiyorum;
içimde yıllardır susan bir adam,
ilk kez kendi sesine
bu kadar yaklaşıyor.
Belki sen bunu hiç bilmeyeceksin,
belki bir gün bu bakışların da geçip gidecek;
ama bazı insanlar geçmez,
hayatından çıkar, kalbinden değil.
Benim sana ayırdığım yer de tam orası işte;
kimsenin görmediği,
kimsenin dokunmadığı,
adını bile koymadığım bir yer.
Sen fark etmesen de,
ben her sana baktığımda
orada biraz daha çoğalıyorum.
Alper KARAÇOBAN