​Senin merhametin benim kimsesizliğim olsun,
Benim sevdam da senin en güzel armağanın olsun.
Yeter ki bu yangın ruhumuzun son durağı olsun,
Güneşin doğuşu değil, senin gölgen örtsün üzerimi.
​En büyük yenilgim senin kapındaki gurur olsun,
Varlığın damarlarımda sızlayan o en derin sancı.
Kimse bilmesin bizi, kalsın bu sevda kuytularda;
Seni sevmek benim en kutsal, en gizli günahım olsun.
​Mürekkebi kan kokan bir ömrün son mısrasıyız,
Kaderin sustuğu yerde, biz fısıldayalım birbirimizi.
Bırak, adımız hiçbir duaya karışmasın;
Sen benim mahşerim, ben senin bitmeyen ahın olayım.
​Bir gece vakti düşsün üstümüze bütün yıldızlar,
Gökyüzü bile taşıyamazken içimizdeki sırları.
Ellerin değmese de ruhumun en tenha yerine,
Ben yine sen diye yankılanayım karanlıkta.
​Ne vuslat isteyeyim senden, ne de bir veda sözü,
Bazı aşklar kavuşmakla değil, beklemekle büyür.
Ömrümün en uzun yolu sana çıkmayan yollar olsun,
Yine de her adımda adını taşısın yüreğim.
​Bir gün zaman yorulup bıraktığında peşimizi,
Saçlarımızı ağartan yıllar da çekip gittiğinde;
Geriye yalnız senin gözlerinde saklı bir mevsim kalsın,
Ben o mevsimin hiç dinmeyen rüzgârı olayım.
​Gölgen sarsın ruhumu, ahın vursun geceme.
Biz bu ömrün en güzel, en karanlık hatasıyız.
Varsın mahşer günü hesap sorulsun,
Günahı benim, sevabı senin olsun.
​Ve eğer bir gün unutulursa bütün hikâyeler,
Bir harf gibi düşersek hayatın eski sayfalarından;
Sen yine içimde eksilmeyen o ilk sızı olarak kal,
Ben de adını sessizce taşıyan son ah olayım.
​Alper KARAÇOBAN