Anılarla açılırsa aramız inanmam yaşamak denen köhneliğe
Ah başladığı yere tekrar gelen ruhların yüreğinde kalan duyguların hüznü
İçi buruk kaçışların son sürat kaybedişinde
Hatıralar, hatırladıkları kadar yaşandılar kimi görkemli kaybedildiği bilmeden

Az kaldı gittiğimiz yerlerin ölmesine
Ruhumun içinden çıkarsam seni
Kalır mı geçtiğimiz şarkıların ritimleri
Çok sonra duydum hayat takvimler kadar kopuk

Beklemekle geçti yalnızlığın çırpınışı
Azcık sözünü tutsa ölüm bağbozumuna erişir mi sarhoşluğum
Ve dahi yoruldu dönüp duran mevsimler
Beni ilkbaharda kovun çiçeklerin dans edişini izlerken

Anladım bu kadar yangınken buzların eridiğini
Her şeyin tükendiğini gösteren ayrılıklar varmış
Terbiye edilirmiş yola düşmüşlerin gökleri
En çok eylül akşamlarında öleceğim biliyorum
Mahşeri sonbahara bırakmışların kabriyken içim