Yanımda Kal
Herkes birine “aşk” der… ben sana diyemedim. Çünkü bazı insanlar bir kelimeye sığmaz. Sen benim içimde adı konmamış bir ömür gibiydin.
Ben senden mucize istemedim, birlikte yaşlanalım da demedim. Sadece, gece herkes gidince sen gitme istedim. Yanımda kal… çünkü insan en çok sevdiğinin yanında susabilince huzur bulur.
Ben senin gözlerinde kendime ev sandığım bir ışık gördüm. O yüzden bütün kırıklarımı avuçlarına bıraktım. Bir gün bile bırakıp gider misin diye düşünmeden, kalbimi sana emanet ettim.
Tek istediğim şey yüreğinin en derin yerinde küçücük de olsa bana ait bir yerdi. Bir hatıra gibi değil… nefesin gibi kalmak istedim sende.
Ama sen, bir gün herkes gibi gittin.
Şimdi ne yana baksam içimde yıkılmış bir dünya var. Sesin yok… ama susuşun hâlâ kulaklarımda. Bir insanın yokluğu bu kadar ağır olur mu? Oluyormuş…
“Bundan sonra gelsen ne olur…” Bak, paramparça oldu dünyam. Ben seni kaybetmedim sadece, kendime inandığım yeri de kaybettim. Çünkü insan, en çok da “kalır” dediği kişiden gidilince kırılıyor.
Ve şimdi geceler boyu kendime yetişmeye çalışıyorum. Dağılan içimi toplarken ellerim kanıyor sanki. Çünkü insan, sevdiği kişiyi unutmaya değil, onsuz yaşamaya alışmaya çalışıyormuş meğer.
Bir zamanlar sesinle güzelleşen dünya, şimdi sessiz bir enkaz gibi önümde. Ne yana dönsem sen varsın; bir şarkının kırık yerinde, bir sigaranın dumanında, gece yarısı ansızın çöken o tarifsiz boşlukta…
Biliyor musun? Ben seni geçemedim. Çünkü bazı insanlar gidince arkasında kapı değil, uçurum bırakıyor.
Sen belki unuttun… ama ben hâlâ bir mesaj sesinde kalbim hızlanıyorsa, birine seni anlatırken gözlerimi kaçırıyorsam, demek ki içimde hâlâ adını silemediğim bir yerdesin.
Oysa ben senden imkânsız bir sevda istemedim. Sadece, yorulduğum hayatın içinde “ben buradayım” diyen bir kalp istedim.
Şimdi anlıyorum… İnsan bazen birini kaybetmez, birlikte kurduğu bütün hayalleri gömer.
Ve en acısı ne biliyor musun? Sen belki mutlu bir sabaha uyandın… ama ben hâlâ senin gittiğin gecede kaldım.
O geceden sonra sabah bile doğarken eksik artık. Güneş vuruyor yüzüme ama içim hâlâ karanlık. Çünkü bazı ayrılıklar sadece bir insanı değil, insanın içindeki yaşama isteğini de alıp götürüyor.
Ben seni unutmaya çalışmadım hiç… İnsan kalbinin içinden kendini nasıl söküp atsın? Sen benim alışkanlığım değil, duam olmuştun. Her gece adını içimden geçirirken sanki biraz daha hayatta kalıyordum.
Şimdi sensizlikle konuşuyorum. Cevap vermeyen duvarlara, geceyi delen o uzun sessizliğe… Bir tek sen yoksun, ama en çok da sen varsın içimde.
Biliyor musun? İnsan bazen ağlamıyor artık… Çünkü gözyaşı bile yoruluyor bir yerden sonra. Sadece içine çöküyor acı, derin, sessiz, kimsenin duymadığı bir çığlık gibi…
Ve sen… Belki bir gün dönüp “geç kaldım” diyeceksin. Ama bazı kırılışların vakti geçince tamiri olmuyor. Çünkü ben seni beklerken içimdeki bütün mevsimler öldü.
Şimdi biri bana “aşk nedir?” diye sorsa, senin adını vermem artık. Çünkü aşk bazen kavuşmak değil; bir insanın yokluğuyla her gün biraz daha eksilmekmiş…
Ve bir gün… herkes uyurken ben yine seni düşüneceğim. Adını dudaklarıma değil, içimde kanayan yere fısıldayacağım. Çünkü bazı insanlar unutulmaz; sadece yokluğuna alışılır sanılır.
Ben seni severken bir ömür verdim içimden. Sen giderken fark etmedin belki, ama bende koskoca bir hayat sustu. Artık hangi şarkı çalsa yarım, hangi sokaktan geçsem eksik hissediyorum.
Bir zamanlar “yanımda kal” diye başlayan duam, şimdi içimde sessiz bir vedaya dönüştü. Ne seni suçlayabiliyorum, ne de kendimi affedebiliyorum. Çünkü insan bazen en güzel hislerini yanlış zamanda gelen birine veriyor.
Ama şunu bil… Ben seni kötü hatırlamayacağım. Canımı yakan şey bile senken, kalbim yine sana kıyamıyor. Belki de gerçek sevda budur; giderken bile ardından dua bırakmak…
Şimdi senden geriye birkaç anı, birkaç kırık cümle ve geceleri içimi yakan o derin boşluk kaldı. Ben artık eski ben değilim. Çünkü bazı insanlar giderken yalnızca kalbi değil, insanın bütün çocukluğunu da yanında götürüyor.
Ve eğer bir gün beni neden sustu sanarlarsa, şunu söyle: Bir zamanlar “yanımda kal” diyecek kadar seven biri vardı… ama en çok sevdiği yerde yalnız bırakıldı.