Bildiğin Gibi Değil

Sen gecenin bir yarısı
uykudan ansızın uyanıp
kan revan içinde kalmış bir kalbi
avuçlarının arasına alarak
sigara dumanıyla toparlamaya çalıştın mı hiç?
Ben çalıştım…
Hem de öyle bir gecede ki
duvarların bile üstüme yürüdüğünü sandım.
Saatler susuyordu,
şehir çoktan kendini unutmuştu
ama sen hâlâ içimde konuşuyordun.
Bir insanın yokluğu
nasıl bu kadar gürültülü olabilir,
bunu senden sonra öğrendim.
Meğer bazı ayrılıklar
kapıyı çarpıp gitmezmiş…
içeride kalırmış.
Her nefeste biraz daha batarmış insana.
Ben ne haldeyim
bildiğin gibi değil…
Gözlerimden uyku değil,
sanki yıllardır biriktirdiğim yorgunluk akıyor.
Bir sigara yakıyorum,
külü düşmeden seni düşünüyorum.
Çünkü insan en çok
iyileşmeye çalışırken kanıyor.
Ve kimse bilmiyor;
ben geceleri seni sevmekten değil,
sana söyleyemediğim şeylerden yoruldum.
“Kal” diyemedim mesela…
Gitmenin sende bu kadar kolay duracağını bilseydim
susmazdım.
Şimdi herkes beni yaşıyor sanıyor.
Oysa ben,
adını anınca hâlâ içi titreyen
yarım bir cümlenin içinde kaldım.
Bir gün olur da
gecenin tam ortasında
kalbin sebepsiz daralırsa,
bil ki bir yerde
ben yine seni düşünürken
kendime yetişmeye çalışıyorumdur…
Ve inan,
bazı geceler insan aynaya bile bakamıyor.
Çünkü yüzünde kendini değil,
terk edilmiş bir hikâyeyi görüyor.
Ben senden sonra
hiçbir şarkıyı sonuna kadar dinleyemedim.
Tam en güzel yerinde içim parçalandı.
Çünkü sen giderken
yalnızlığını da bırakmışsın bende.
Şimdi hangi sokağa çıksam
bir köşeden sesin dönüyor geri.
Sen hiç
bir mesaj yazıp silerken
parmaklarının titrediğini gördün mü?
Ben gördüm…
Defalarca “özledim” yazdım sana,
defalarca sustum.
Çünkü bazı insanlar
sevilmediğini anladığı hâlde
sevmeye devam ediyor.
İşte ben o insanlardan biriyim.
Yaraları kapanmayan,
gece olunca içindeki enkazın altında kalan…
Gülünce bile gözleri dalan biri.
Ve kim ne derse desin,
insanı en çok
yarım bırakılmış cümleler öldürür.
Sen benim içimde
tam kurulmuş bir hayalin
ansızın yıkılan tarafı oldun.
Şimdi sorarsan bana
“iyi misin?” diye…
Ben yine gülerim belki.
Ama bil ki bazı tebessümler
mezar taşı gibidir;
üstünde hayat görünür,
altında koskoca bir kayıp yatar.
Yine de seni kötü anamıyorum.
Çünkü insan
en çok canını yakan kişiyi
en güzel yerinde saklıyor içinde.
Sen benim içimde
hem duam oldun
hem imtihanım.
Ve ben hâlâ
bir gün ansızın dönersin diye
gecelere biraz ışık bırakıyorum.
Belki bir gün
aynı göğe bakarken
ikimizin de içi aynı anda sızlar.
O zaman anlarsın…
Ben sana kırılmış olmadım hiç,
ben sadece
seni severken kendimi kaybettim.
Şimdi gecenin tam ortasında
bir sigaranın ucunda tükenen şey
tütün değil artık…
Bir zamanlar sana inanmış
o koca yüreğin son kalan tarafı.