Bal Rengi Bir Ömür

Siyah saçların dökülür geceye usulca,
bir kemanın en ince sızısı gibi…
Dokundukça çoğalan bir sessizliksin,
içimde yankı yapan o kırık ezgi.
Kaşların—
bir kaderin çizgisi gibi keskin,
altında saklı bakışların var ya…
işte orada tükettim bir ömrü,
fark etmeden, yavaşça.
Gözlerin bal rengi—
ne tam gün ışığı, ne gece,
arasında kalmış bir yangın gibi.
Her bakışında biraz daha yanarken,
kül olmayı bile sevdim.
Sevdam dedim sana,
adı ağır, yükü derin…
Sen bilmeden taşıdım içimde,
her nefeste biraz daha eksilerek.
Ve şimdi—
ne siyah saçların kaldı gecemde,
ne bal rengi gözlerin sabahımda…
Ama bil ki,
bir ömürlük baktım sana,
sen sadece bir an sandın.
Bir an sandığın yerde kaldım ben,
zaman seninle akmayı bıraktı.
Saatler sustu, geceler çoğaldı,
adın içimde yankı oldu, dinmedi.
Siyah saçlarının gölgesinde
kaç defa kayboldum saymadım,
her telinde ayrı bir hikâye,
her dokunuşunda başka bir veda saklıydı.
Kaşlarının altında saklanan o kader,
beni hep sana yazdı, silmedi.
Ne kadar kaçsam kendimden,
yolum yine gözlerine düştü.
Bal rengi gözlerin…
bir sonbahar akşamı gibi içli,
bakınca huzur, dönünce hüzün,
ikisini birden yaşattın bana.
Sevdam dedim, içimde çoğaldın,
azalmadın hiçbir eksilişimde.
Sen giderken bile ben kaldım sende,
kendimi senden söküp alamadım.
Şimdi susuyorum—
çünkü bazı aşklar konuşunca eksilir,
ben seni içimde tamam bıraktım…
yarım kalmayı göze alarak.
Yarım kalmak dedim ya…
aslında en çok orada tamamlandım.
Eksik olan sendin belki,
ama ben hep sana tamamdım.
Gidişinin ardında bıraktığın o boşluk,
bir şehir gibi büyüdü içimde;
sokaklarında adın yazılı,
her köşesinde suskun bir hatıra.
Siyah saçların artık bir gece değil,
unutulmaya yüz tutmuş bir rüya;
ama ben hâlâ o rüyada
uyanmayı reddeden bir yanım.
Kaşlarının gölgesinde çizilen kader,
silinmiyor zamanla—
ne kadar uzak düşsem senden,
o çizgi yine bana dönüyor.
Bal rengi gözlerin…
şimdi başka bir bahara bakıyor belki,
ama benim içimde
hep sonbahar kalacak.
Ve sevdam—
ne sana varabildi ne benden gitti,
iki arada, bir derede
adını taşıyan bir yalnızlık oldu.
Bir gün olur da hatırlarsan beni,
bil ki ben hâlâ oradayım;
senin bir an sandığın yerde,
bir ömür bekleyen hâlimle…