İçimde Kalan

Bir akşamüstü çöktü içime sessizce,
Adını söylemeden anladım yine seni.
Rüzgâr bile dokunmaya kıyamazken saçlarına,
Ben bir ömür savruldum düşlerinde gizli.
Kalbim, bilmediğin bir şehir gibi şimdi,
Sokaklarında yalnızlık yankı yapıyor.
Bir zaman “biz” diye başlayan her cümle,
Şimdi sensizliğe kendini bırakıyor.
Gözlerin…
Bir denizdi, içinde kaybolduğum,
Kıyıya vuramadım hiçbir zaman.
Sevmek dedikleri buysa eğer,
Ben en derininde boğuldum, usulca, zamansız.
Bir gün gelir de hatırlarsan beni,
Bir şarkının en kırık yerinde,
Bil ki hâlâ aynı yerimdeyim—
Seni sevdiğim o ilk cümlenin içinde.
Ve geceler uzadıkça uzuyor içimde,
Saatler bile sana göre akıyor sanki.
Her tik tak, adını fısıldıyor duvarlara,
Susuyorum… duyan olur diye korkarak belki.
Bir pencere açıyorum karanlığa,
Belki sesin düşer diye içeri.
Ama rüzgâr bile yabancı artık,
Senin geçtiğin yolları bilmiyor geri.
Ellerim alışkın hâlâ hayaline,
Boşlukta seni arıyor usul usul.
Dokunsam kırılacak bir anı gibi,
Saklıyorum içimde, kırgın ve durgun.
Ne kadar kaçsam da senden,
Yine sana varıyor bütün yollarım.
Adını silmeye çalıştığım her yerde,
Daha derine kazınıyor hatıran.
Ve eğer bir gün gerçekten biterse bu hikâye,
Küllerimden bile seni anlatır zaman…
Çünkü bazı sevdalar susarak büyür,
Ve en çok da söyleyemediklerinde yaşar insan.
Artık kabulleniyorum sessizliğini,
Bir vedanın en ağır hâliymiş meğer.
Ne bir kapı çarpışı, ne son bir söz—
Sadece eksik kalan cümleler.
Zaman geçiyor diyorlar, geçiyor elbet,
Ama bazı anlar yerinde kalıyor.
Seninle durduğum o ince çizgide,
Hayat benden habersiz akıyor.
Bir gün unutur muyum diye sordum kendime,
Cevap bile vermedi içimdeki ses.
Çünkü unutmak dediğin şey,
Biraz da vazgeçmeyi gerektirir herkes.
Ben vazgeçemedim…
Ne senden, ne içimde büyüttüğüm o ihtimalden.
Belki hiç yaşanmamış bir “biz” uğruna,
Yıllarımı sakladım gözlerimden.
Şimdi son kez bırakıyorum seni,
Ne bir sitem, ne de bir kırgınlıkla.
Sadece yorgun bir kalbin susuşuyla,
Ve hâlâ seni seven bir yanımla.