Can Canım

Can… canım, dermanım bitti,
hayat yine oyuncak etti beni,
kalbimi avuçlarına bıraktım da
sen fark etmeden kırıldı içimde.
Her yarına umut ektim, can canım,
adını yağmur gibi serptim toprağıma,
belki bir gün sen diye açarsın diye
acıyı bile sevda sandım.
Ama sen—
en güzel yıkımımsın şimdi,
en derin susuşum,
en ağır yokluğum.
Can… canım gitti senden sonra,
bir eksik değil bu, bir çöküş,
içimde sana ayrılan yer
artık bir uçurum.
Geceler…
sen diye çoğalıyor içimde,
bir nefes alsam sana değiyor sanki,
bir susuşumda adın büyüyor.
Dermanım bitti artık, can canım,
ne bekleyecek gücüm kaldı
ne vazgeçecek hâlim,
arada kalmış bir ömür gibiyim—
seninle yarım, sensiz hiç.
Bil ki…
en çok seni severken tükendim ben,
ve şimdi hâlâ yaşıyorsam
bu, sana olan gecikmiş vedam yüzünden.
Can…
canım dediğim yerdesin hâlâ,
ama ben artık
kendimde değilim.

Can… canım, sesim sana varmıyor artık,
içimde kopan fırtınalar bile
adına çarpmadan susuyor.
Bir zamanlar gözlerinde kurduğum dünya
şimdi yıkık bir şehir gibi,
her köşesinde sen,
her enkazında ben varım.
Can canım,
sen giderken zaman da beni terk etti,
saatler ilerliyor ama
içimde hep aynı an—
seni kaybettiğim yer.
Dermanım yok,
adını anmak bile ağır artık,
çünkü her hecesi
bir parça daha eksiltiyor beni.
Bir gün olur da dönersen—
ben o gün olmayacağım,
çünkü ben
sende kalmayı seçtim.
Ve bil…
bir insan iki kez ölmez derler,
ben ilki sende öldüm,
ikincisine hâlâ yaşıyor diyorlar.

Can… canım,
artık sözün bittiği yerdeyim,
ne anlatacak bir hikâyem kaldı
ne de susacak gücüm.
İçimde senden kalan ne varsa
yavaş yavaş geceye bırakıyorum,
adını son kez kalbimden geçirip
bir ömürlük vedaya çeviriyorum.
Can canım…
sevmek meğer bazen gitmekmiş,
kalmak değil,
tükenmekmiş sessizce.
Ben seni bırakmıyorum aslında,
sadece kendimi senden çekiyorum,
çünkü bir insan
en çok sevdiği yerde kaybolurmuş.
Ve ben…
sende kayboldum,
sende bittim,
sende sustum.
Dermanım bitti artık,
ama içimde sana ait o son kıvılcım—
o bile yavaşça sönüyor…
Elveda, can canım.