Unuttun mu sandın?
Ben seni gök gürültülü yağmurlarda sevdim.
Seni unutmam için,
Bu kâinattan yağmurun ve gürültünün silinmesi lazım.
​Her şimşek çaktığında, adın düşer zihnimin ıslak sokaklarına;
Bulutlar ağırlaştıkça, hayalin çöker omuzlarıma.
Toprak kokusu değil bu içime çektiğim;
Sırılsıklam bir özlemin nefesidir ciğerlerime dolan.
​Varsın dinsin fırtınalar, varsın güneş doğsun başkalarına,
Benim iklimim belli, mevsimim hep o yağmur.
Gök yarılmadıkça kalbim durulmaz,
Bu gürültü kesilmedikçe, bu sevda susmaz.
​Sırılsıklam bir hatıranın pençesindeyim şimdi;
Hangi şemsiye korur beni senin yokluğundan?
Camlara vuran her damla, bir "vazgeç" uyarısı değil,
Sana çıkan yolların pusulasıdır benim için.
​Bak, yine kararıyor gökyüzü, derinden bir uğultu yükseliyor;
Korkmuyorum; aksine, özlemle bekliyorum o ilk gürültüyü.
Çünkü herkes sığınacak bir saçak altı ararken,
Ben yine senin en şiddetli yağmurunda ıslanmayı seçiyorum.
​Zannetme ki bu mevsimlik bir heves,
Benim sevdam bu yağmurun altında doğdu.
Eğer bir gün gök maviye teslim olur, bulutlar dağılırsa,
Ve toprak, yağmura küserse,
İşte o zaman kork; çünkü ancak o zaman diner bu sevda.
​Ama bilirim;
Ne gökyüzü vazgeçer ağlamaktan,
Ne de ben, her gök gürültüsünde seni yeniden yaşamaktan.
​Alper KARAÇOBAN