Uzaktan sevmeli insan TANRIM.
Sevdin mi, mesafelere inat seveceksin.
Onun her duygusunu kendi yüreğinde duyacaksın,
Onunla oturup, onunla kalkacak;
Sanki yanındaymışçasına demli bir çayı,
Karşılıklı yudumlamayı bileceksin.
​Dokunmadan seveceksin ki;
Ruhun, her nefeste ruhuna değsin.
Arada yollar, şehirler, koca bir ömür olsa da;
Onu kendi içindeki o gizli bahçede büyüteceksin.
Gözlerine bakmadan hayaline dalacak,
Sesini duymadan, sessizliğin içinde onu dinleyeceksin.
​Kavuşmanın ağır yükünü omuzlamadan,
Gitmenin korkusunu yüreğine salmadan;
Bir fotoğrafın köşesine sığdırıp dünyayı,
Sessizce, kimselere duyurmadan seveceksin.
​Varlığının her zerresine, yokluğunu ilmek ilmek işleyeceksin.
Öyle bir sevda ki bu; ne mevsime sığar, ne takvimlere...
Onu bir dua gibi, her "amin"inde tazeleyeceksin.
Sen zemheride titrerken bile,
Hayaliyle yüreğini ısıtmayı öğreneceksin.
​Gözlerin başka ufuklara baksa da, aklın hep onda kalacak.
Yürüdüğün yollarda izi olmasa da, adımlarını ona sayacaksın.
Kalabalıklar içinde bir başına kalsan da,
Kendi içindeki o en kalabalık şehirde, sadece onunla yaşayacaksın.
​Çünkü dokunmak değil, hissetmektir sevmek.
Görmek değil, her an varlığına inanmaktır.
Kaderin yazmadığını, sen yüreğine kendi ellerinle kazıyacaksın.
Öyle bir seveceksin ki;
O seni hiç bilmese de, sen onda sonsuz kalacaksın.
​Alper KARAÇOBAN