SEVME ULAN
​Sevme ulan sevme dedim, dinlemedin yine,
Yürüdün o harlı nâra, bile bile...
Bu kaçıncı düşüşün, kaçıncı kırılışın?
Aynı kör kuyularda ne bu arayışın?
​Hani tövbeliydin, hani bu son olacaktı?
Hangi ela göz, hangi kumral saçlar seni yatağından fırlattı?
Hangi kara sevda seni uykusuz sabahlara attı?
Sevme ulan sevme dedim, dinlemedin yine,
Kandın o bir çift gözün büyüleyen rengine.
​Her defasında daha ağır, daha katı bu yük,
Gözyaşın dökülse de, içindeki yara daha büyük.
Sen baharı beklerken yine vurdu zemheri,
Yaktın bütün gemileri, dönemezsin artık geri.
​Yaran kabuk bağlamadan tazeledin acıyı,
Miras bildin kendine o bitmeyen sancıyı.
Şimdi yine karanlık, yine o bildik sessizlik,
En kalabalık caddelerde bile bu ne büyük yalnızlık!
​Sana artık söz kar etmez, belli ki yolun bu,
Kendi külünden doğar mı sanırsın bu yorgun ruhun?
Sevme ulan sevme dedim, dinlemedin yine,
Ömrünü hibe ettin, bir hiç uğruna, o kör sevgine.
​Artık ne bir teselli, ne de tutacak bir el var,
Yollar daraldı bak, üstüne çöktü duvar.
Kendi ipini kendin çektin, şimdi yan haline,
Sevme ulan sevme dedim... Kıydın kendi ömrüne!
​Alper KARAÇOBAN